Wie weet het nog? Klein project 47.

De bouw van nieuwe verblijven voor de honden van Gabriela Casini .

De dieren zaten letterlijk in de modder en in hele schamele hokken. Ze zaten eigenlijk gewoon in de open lucht…

Daardoor was het bij storm gevaarlijk, bij regen werden de honden binnen net zo nat als buiten, en bij hevige sneeuwval zaten de dieren gevangen in hun hokjes.

En moest Gabriela als de wiedeweerga een opening maken om te ademen en het sneeuw van de hokken vegen omdat ze anders door zouden zakken.

En natuurlijk kwamen er, zoals altijd, meer honden bij dan dat er geadopteerd werden. Evenals de komst van vele, vele pupjes elke keer weer.

Een stukje land was snel gevonden. Maar er was geen cent meer over om de honden onder te brengen.

Eén blik op de foto’s van de oude hokken liet zien dat die echt niet verplaatst konden worden.

En dus kwam er een project voor Gabriela. Nou, dat heeft ze geweten, hoor.

Onmiddellijk gingen ze aan de slag om het deze zomer nog voor elkaar te krijgen.

Eerst natuurlijk goed zoeken naar de beste en goedkoopste oplossing.

Metalen palen die stevig in het beton staan. Met daarboven een groot dak.

Stukje bij beetje komt er zicht aan. In totaal worden 14 kennels gebouwd. 7 aan de linker en 7 aan de rechterkant met 1 groot dak over alle kennels heen. In de kennels word half beton gestort en half zand, zodat de honden hun behoefte op het zand kunnen doen en als ze willen nog een beetje kunnen graven. In de kennels komen schuilhokken te staan. De kennels worden aan de achterkant en zijkanten dicht gemaakt.

Dit wordt beslist één van de betere asielen die we kennen.

De honden zelf hebben geen idee aan wie ze alle verbeteringen te danken hebben.

Maar wij onder elkaar weten waar we het allemaal voor doen.

En we kunnen alleen maar blij voor ze zijn.

Iedereen die heeft meegeholpen aan deze grootse verandering: ontzettend bedankt!