Tot een paar jaar geleden kenden wij Georgeta Antonescu in Roemenië nog niet. Natuurlijk zagen we haar naam regelmatig voorbij komen op FB, maar altijd om hulp aan te bieden. Nooit om hulp te vragen.
Of het nu ging om een doos verlaten pups of een gewonde hond in de berm van een drukke weg, Georgeta bood meteen aan de pups mee te nemen of de hond naar de plaatselijke dierenarts te brengen. En wij dachten, wow wat doet die vrouw het geweldig!

Maar nu is helaas de koek op. Wij kregen dit door van een andere Roemeense hulpverlener, die wij al een tijd kennen. Het blijkt dat Georgeta nu zelf dringend hulp nodig heeft. Van jullie en van ons.
Natuurlijk heeft zij eerst uit alle macht geprobeerd zelf het tij te keren en haar eigen asiel er weer bovenop te krijgen.
Ze heeft daarvoor zelfs al haar eigen mooie spullen verkocht. Die had ze toch niet meer nodig vond ze. Maar het mocht niet meer baten.
Georgeta moet nu bekennen dat het allemaal teveel is geworden zonder hulp van buitenaf. Zo kan ze helaas niet meer verder.

De 90 honden waarvan twee verlamd en een oude blinde hond, tientallen katten, duiven, eenden en een schaap hebben hulp nodig. Medische hulp, maar ook nieuwe hokken, manden, dekens en nat en droogvoer. Eigenlijk is er gebrek aan alles.
De verlamde honden hebben geen rolstoel en hun achterpoten slepen de hele dag over de ruwe stenen. Wat zouden wij ze toch graag een rolstoeltje gunnen, of in ieder geval een sleepzak of verbandmiddelen om hun poten te beschermen…
Het huis en de schuren waar haar dieren verblijven, is gebouwd van een soort modder en zit vol met scheuren en gaten en alles dreigt totaal uit elkaar te vallen.
In dat ‘huis’ woont ook een oude man die dag en nacht bij de dieren is en haar helpt met de verzorging, tegen een kleine vergoeding.

Georgeta zelf woont in een klein appartementje net buiten Boekarest.
Al bijna twintig jaar zorgt ze voor de dieren. In haar asiel, maar ook voor de vele zwerfdieren op straat. En nog steeds geeft ze gehoor aan menig oproep voor hulp.
Wij hebben heel veel respect voor deze vrouw, die behalve een heel groot dierenhart werkelijk niets heeft. Noch voor zichzelf, noch voor haar dieren.
Ze probeert geld uit te sparen door zo min mogelijk droogvoer te kopen, maar regelmatig voor haar dieren te koken in grote potten. Brood met groente en vleesafval, wat nog enigzins betaalbaar is. Zo kan ze wat droogvoer bewaren voor de dieren op straat.
En je zult het net zien... Goede mensen hebben altijd pech. Een aantal weken geleden kreeg Georgeta onaangekondigd bezoek van de politie.

Buren hadden geklaagd over teveel lawaai en overlast van haar honden. Ze kreeg een boete opgelegd van 720 ron wat omgerekend zo’n 145 euro is. Een behoorlijk bedrag voor iemand die al niks heeft.
En dat is niet het enige. Haar honden moeten allemaal gevaccineerd (rabies), gesteriliseerd en gechipt worden. Ze moet zorgen voor betere hokken en er moet genoeg voer op voorraad zijn.
Natuurlijk is Georgeta ten einde raad. Als zij niet aan de eisen kan voldoen zullen er maatregelen volgen.
Wij hoeven ons niet af te vragen wat dat zal betekenen. Dat gaan wij toch niet laten gebeuren!
Kunnen wij Georgeta laten zien dat het Nederlandse spreekwoord “Wie goed doet, goed ontmoet” ook op haar van toepassing is? En ervoor zorgen dat zij en al haar dieren een beter leven en een betere toekomst krijgen?

Doneer alsjeblieft. Dat kan rechtstreeks via je bank:

NL16 INGB 0004 7841 60

t.n.v. Stichting Dierennood. o.v.v. "KP 132"
(BIC-code: INGBNL2A)

of via onderstaande knoppen...

Abir is een alleenstaande moeder, voor wie het opvangen en verzorgen van haar ca. 85 honden en 165 katten in en buiten haar asiel steeds zwaarder werd.

Vrijwel alle dieren komen van de straten van Athene. Velen werden er gewond gevonden, veelal door een ongeluk in het drukke verkeer.

Diana had daar al wel eens in de vakanties vrijwilligerswerk gedaan, maar heeft onlangs besloten om er permanent te gaan wonen om Abir en haar vele dieren nog meer te kunnen helpen...

(plaatjes vergroten als je erop klikt)

Afgelopen zomer is door een van de vele bosbranden het asiel voor een groot gedeelte afgebrand waardoor alle honden naar een andere locatie moesten worden gebracht. Het was helaas niet mogelijk om de afgebrande kennels opnieuw op te bouwen.

Door een wonder hebben alle dieren het overleefd. Abir belde snel verschillende mensen en die kwamen met hun auto’s om de honden op te halen en in veiligheid te brengen.

De honden daar zitten nu in zandkennels, dat als het regent, heel modderig en nat wordt waar de dieren niet of nauwelijks in kunnen verblijven. Zeker niet in de winter....

Een oplossing zou kunnen zijn om stevige houten pallets te kopen, waar de honden op kunnen liggen.

Hun eigen katten zaten allemaal bij elkaar in een groot hok, maar helaas is daar de gevaarlijke niesziekte uitgebroken, dus moest Diana snel een nieuw hok bouwen in haar eigen huis voor de zieke dieren...

Ook zouden zij erg geholpen zijn met het vervangen van de oude en lekkende waterslangen, zodat er gemakkelijker water kan worden gegeven, zeker in de bloedhete zomers zoals van dit jaar.

Abir zit financieel helemaal klem. Als alleenstaande moeder moet zij de zorg voor haar eigen dochter combineren met de honderden dieren in en buiten haar asiel.

Zowel fysiek als mentaal eist het enorm veel van haar.

Zij is niet de jongste meer en het wordt met de dag zwaarder voor haar om dit allemaal te blijven doen. Ze heeft enorm veel pijn aan haar handen en kan ze regelmatig niet meer goed gebruiken, door het jarenlange zware werk.

Zij heeft het grootste deel van haar geld willen gebruiken om vrijwel al haar asielhonden te kunnen laten steriliseren. Maar het lukt haar nu niet meer om dit te kunnen blijven doen voor de steeds nieuwe dieren die door toeristen en lokale bewoners bij haar asiel afgeleverd worden.

Het moeilijkste vindt Diana eindelijk nog dat ze dagelijks beseft dat veel van de dieren die het asiel binnenkomen, daar wellicht nooit meer uit zullen komen…

De meeste van hen zullen er oud worden en zij gunt hen zo dat er ooit een thuis voor hen komt. Maar het adopteren bij de Grieken zelf is vrijwel uitgesloten en adopties naar andere landen gaan ook heel moeizaam.

Deze twee geweldige vrouwen geven letterlijk alles om de dieren die zij nu onder hun hoede hebben, zo goed mogelijk te verzorgen. Maar ook in de wijde omgeving zijn er nog meer zwerfdieren afhankelijk van het voer van Abir en Diana. Vooral in de winter als er geen toeristen zijn.

Wij hebben dit asiel en beide vrouwen goed gecheckt op betrouwbaarheid en dat zag er allemaal heel positief uit. Alle reden om voor hen en hun dieren dit hulpproject op te zetten. Je donatie is weer heel belangrijk en zal zeer gewaardeerd worden!

Wat is het toch geweldig dat er op zoveel plekken waar ook ter wereld mensen zijn die hun hele leven opofferen om zwerfdieren in noodsituaties te redden.

Maar er dan ook de volle verantwoordelijkheid voor willen nemen om deze dieren in een eigen asiel te blijven verzorgen. Dag in, dag uit, jaar in, jaar uit...

HIER HUN FACEBOOK-LINK
Respect! Heb jij dat ook voor Abir en Diana? Doneer dan als blijk van waardering...

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 122'

en wij zorgen dat je geld echt alleen voor dit goede doel besteed zal worden. Bij ons is er namelijk geen aftrek voor salarissen, huisvesting, leaseauto's of overbodige franje.

In Roemenië in de hoofdstad Boekarest woont Gabriela Boboc, samen met haar 140 honden. Je zou bijna denken dat dat aantal wel te behappen valt, wij zijn al veel grotere asielen gewend.

Maar als we horen dat bijna de helft van de 140 honden gehandicapt is, wordt het ineens toch een heel ander verhaal.

Het begint allemaal zo’n tien jaar geleden. Gabriela is verkoopmanager bij een groot bedrijf. Ze werkt elke dag tot 19.00 uur en geeft in de avonduren danslessen. Op dat moment heeft ze zeven gehandicapte honden van haarzelf.

(plaatjes vergroten als je erop klikt)

Als ze op een avond naar huis rijdt, vindt ze langs de kant van de weg een doos met 12 verwaarloosde pups. Uitgehongerd, allemaal met demodex in vergevorderde staat en allemaal besmet met parvo.

Zo begint haar leven als fulltime dierenhelper! Ze huurt en renoveert een verlaten magazijn en haar asiel is een feit.

Al snel beginnen mensen, en zelfs andere dierenhelpers uit de omgeving, haar te bellen als er een verlamde hond wordt gevonden. Meestal na een auto-ongeluk, al dan niet opzettelijk … Al deze stakkers worden door Gabriela opgevangen en liefdevol verzorgd.

Niet voor niets wordt ze door velen de ‘reddende engel’ genoemd. Iedereen weet hoe moeilijk het is om in barre omstandigheden voor een groot aantal gehandicapte dieren te zorgen.

Bijna niemand wil honden met een handicap adopteren. Haar gezonde honden zijn groot en volwassen, maar ook deze verlaten maar zelden haar asiel. De meeste mensen willen een kleine hond en het liefst een pup.

Gabriela heeft geen hulp, noch vanuit haar eigen land, noch van een buitenlandse organisatie. Alles wat nodig is voor de verzorging van de dieren komt voor haar eigen rekening.

Kosten voor de dierenarts, medicijnen, voer en hokken. Antivlooien- en tekenmiddelen. Maar ook luiers, verband, tape en smeersels voor de verlamde dieren.

Aan onderhoud van haar asiel durft ze al helemaal niet te denken. Gelukkig zijn er wat mensen die haar helpen met voer, handdoeken en manden. Een enkele keer krijgt ze een donatie. Maar doorlopend is er gebrek aan alles.

Het enige wat er ALTIJD en in OVERVLOED is, is de liefde van Gabriela voor haar ‘kinderen’ zoals ze haar honden zelf noemt …

Danslessen geven kan ze niet meer. Ze heeft reuma in haar handen van het vele wassen van de jasjes, matten en kleden. Maar ook van het leegdrukken van de blazen van de incontinente honden. Een zwaar en tijdrovend karwei als het er zoveel zijn.

Er zijn 5 honden met neurologische problemen. Deze kunnen hun bewegingen niet coördineren. Zoals Anabelle die zelfs met haar aangepaste rolstoel moeite heeft met lopen (zie video).

Verder nog 5 blinde honden, 2 honden met poten aan één kant en 2 honden zonder voorpoten. Dan zijn er ook nog 42 verlamde honden.

Om jullie een beetje een idee te geven van de ernst van de situatie en de hoeveelheid werk dat dit alles met zich mee brengt laten we Gabriela zelf aan het woord:

“Dit is waar mijn leven om draait: Gemiddeld 2 operaties per week, bloed afnemen, slapeloze nachten, angst, hoop, vechten... Mijn dag begint om 06.00 uur ‘s morgens...

Sommige dieren hebben hulp nodig om te plassen, anderen kunnen niet ontlasten, ze moeten gewassen, geschoren, ontwormd, gevaccineerd en getest worden.
Daarna verschoon ik 60 ledikantjes, 60 dekens en om 14.00 uur rond ik het eerste deel van mijn werk af. Dan kom ik buiten waar er nog 60 gezonde honden staan te wachten die willen eten, drinken, rennen en vers stro nodig hebben.

Het is 16.00 uur als de zieke dieren naar de dierenarts moeten. Rond 19.00 uur zit ik dan achter de computer om jullie foto's en video's te laten zien. Zo hoop ik nog wat donaties te krijgen en hoop ik dat iemand valt voor een van mijn honden.”

Het grootste struikelblok zijn de dierenartskosten. Ze heeft meestal schulden, want er zijn altijd wel onderzoeken en/of operaties nodig met zoveel gehandicapte dieren. Gelukkig krijgt ze van haar arts de kans om in termijnen te betalen, zodat de druk om geld bij elkaar te krijgen iets minder is.
Maar de zorgen blijven!! Altijd!

Wij hebben veel respect voor deze vrouw die ook een heel ander ‘luxe’ leven had kunnen leiden, met haar prima vroegere baan. Maar zij heeft bewust ervoor gekozen om haar hele leven in dienst te stellen voor dieren die helemaal afhankelijk zijn van een lief iemand zoals zij.

Zullen we proberen haar zorgen tenminste deels te verlichten? Hoe fijn zou dat zijn voor Gabriela? Maar vooral voor al die stakkers die volledig afhankelijk zijn van haar!

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 120'

en wij zorgen dat je geld echt alleen voor dit goede doel besteed zal worden. Bij ons is er namelijk geen aftrek voor salarissen, huisvesting, leaseauto's of overbodige franje.

Jullie hebben het al gemerkt dat wij tussen de nieuwe aanvragen ook met wat eerdere hulpprojecten op herhaling gaan. Gewoon omdat er helden tussen zitten, die jullie en onze aandacht opnieuw erg verdienen en weer hard nodig hebben.

Een man die we al jaren bewonderen, niet alleen om zijn grote dierenliefde in het algemeen, maar mede om zijn moedige reddingen is Milan Stojanovic. Wij zien regelmatig zijn video’s voorbijkomen en houden soms de adem in.

Hij kruipt in riolen, laat zich zakken in smalle en diepe putten, wordt gebeten door doodsbange honden, maar altijd weer weet hij ze te pakken te krijgen. En natuurlijk in veiligheid te brengen waarna de dieren al snel door hebben dat hij helemaal geen enge man is, maar hun grote redder.

(plaatjes vergroten als je erop klikt)

Zijn naam is Milan Stojanovic, zijn asiel is Mladenovac Shelter in de gelijknamige plaats in Servië. Op dit moment (maart 2024) wonen er 330 volwassen honden, 20 pups en 15 katten.

Voor al die kleintjes is niet alleen speciaal (= duur) puppyvoer nodig, maar ze moeten ook regelmatig worden ontwormd en gevaccineerd. En als ze wat ouder worden ook gesteriliseerd natuurlijk.

Bovendien, jullie weten het zo langzamerhand, vrijwel alle honden komen in slechte toestand binnen dus de dierenartskosten rijzen de pan uit. De schulden worden nooit eens minder en de zorgen ook nooit.

Milan is altijd bereid om te helpen. Niet alleen zijn eigen dieren in zijn asiel en in de wijde omgeving, maar ook andere dierenhelpers.

Zo vroegen wij hem onlangs om advies hoe de oude Zeljko het beste geholpen kon worden met het repareren van het dak. Zie ons Kleine Project 116 hiernaast.

Direct gaf Milan aan, dat hij ging kijken hoe dat het beste kon gebeuren en op zoek zou gaan naar iemand die die reparatie voor Zeljko kan uitvoeren.

Terwijl andersom in Servië vrijwel niemand hem helpt... Hij krijgt dan ook bijna geen donaties binnen.

Bekijk in elk geval een van de video's hieronder om een idee te krijgen van Milan's werk
Professioneel geproduceerd met hoge kwaliteit beeld en geluid.

Hij is al bijna twintig jaar grandioos bezig voor al die dieren in nood. Dag en nacht gaan zijn zijn reddingen door en het vele, vele andere werk. Al sinds 2005!

Toentertijd werd elk dier dat van straat werd gehaald door de overheid dezelfde dag nog bruut vermoord. In die tijd is Milan begonnen met redden en al gauw had hij er 75.

Doden is sinds 2009 niet meer de gang van zaken, maar dat betekent helaas wel dat de gemeenteasielen overvol zitten en een regelrechte hel zijn voor ieder dier dat daar terecht komt.

Het enige wat Milan nog overeind houdt is de hoop. Hoop op een betere toekomst zowel voor het asiel als voor de dieren.

Hoop op een bijdrage van iemand.

En elke dag is er ook weer de hoop dat er iemand langs komt en een dier mee naar huis neemt. IJdele hoop in een land als Servië.

Of dat er iemand reageert op de berichten die op zijn Facebook zijn geplaatst. Iemand die een kleinigheid stort of – nog veel beter – een hond of kat adopteert.

Kijk eens op zijn Facebook en bewonder deze man zoals wij hem bewonderen. Zie zijn dagelijkse reddingen en je kunt niet anders dan het met ons eens zijn.

Maar de meeste dagen is hij al blij als hij aan het eind van een lange dag alle dieren een eenvoudige maaltijd kan geven en kijkt dan naar ze in het besef dat zijn vierpoters tenminste droog en veilig kunnen slapen.

Want in de ogen van de dieren is het geen asiel maar een veilige plek om in te wonen, voor vele de rest van hun leven...

Daarom zeggen wij vaak: 99% van de mensen komt nooit in een (buitenlands) asiel en eveneens 99% van de dieren komt daar nooit meer uit…

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 118'

en wij zorgen dat je geld echt alleen voor dit goede doel besteed zal worden. Bij ons is er namelijk geen aftrek voor salarissen, huisvesting, leaseauto's of overbodige franje.

Foto's kun je groter maken, door erop te klikken.

Wij kwamen in contact met Marian Kraay, woonachtig in Turkije en aangesloten bij een Nederlandse stichting, die zich het lot van deze dieren zeer aantrekt.

Vooral in en rondom de grote stad Alanya doen ze prachtig, maar ook heel zwaar werk voor de meest hulpbehoevende zwerfdieren. Letterlijk dag en nacht is Marian daarvoor in touw!

Hulpgroep Alanya Zwervertjes is vier jaar geleden opgericht met als hoofddoel het steriliseren/castreren van straatkatten in Alanya op inmiddels 18 locaties. Waarbij ook voer voor de hongerige dieren wordt uitgedeeld.

Ieder jaar hebben ze hun activiteiten verder kunnen uitbreiden en inmiddels voeren ze elke dag al meer dan 1700 straatkatten en -honden.

Ook verstrekken ze medische acute hulp en werken daarvoor samen met twee dierenartsen, waarmee ze speciale afspraken hebben kunnen maken. In november vorig jaar is er nog een extra locatie voor honden bijgekomen.

Er werd gesmeekt om hulp omdat de honden in een gebied helemaal geen eten konden vinden en om eventueel de belangrijke sterilisaties.

Alle vrijwilligers zetten zich met hart en ziel in voor 'hun' zwervertjes. Zoals ook Steffie Arslan, die momenteel 8 kittens voert met de fles en de rechterhand van Marian is. Zodra de kittens groot genoeg zijn wordt er gezocht naar een adoptant.

Maar het houdt niet op met het verstrekken van voer: de kansloze katten die niet verwilderd zijn en meestal uit een huis gezet zijn, worden zoveel mogelijk door hen opgenomen en ook daarvoor wordt een nieuw huisje gezocht.

Tot nu toe hebben ze al zo'n 100 dieren in Nederland kunnen herplaatsen.

Omdat de prijzen van sterilisaties, voer en medische hulp in Turkije de laatste tijd met tientallen procenten enorm zijn gestegen, zijn ze zeer dringend op zoek naar extra financiële hulp om hun hulp voor de zwerfdieren in ernstige nood te kunnen voortzetten.

Jullie en wij weten dat Turkije een echt moeizaam land voor zwerfdieren is. Als er dan een Nederlandse vrouw die daar woont zich dat lot aantrekt en er al in geslaagd is om een prachtig netwerk van hulp voor zwerfdieren op te zetten, dan hebben we daar grote bewondering voor.