Klik HIER voor een update

Yulia Barshak heeft ons een mail gestuurd van wel 6 kantjes.
Zo enthousiast is ze over haar naamgenote.

Zelf kreeg ze haar dierenliefde met de paplepel ingegoten. Ze is tussen de zwervertjes opgegroeid, haar moeder redde ze ook en nam van alles mee naar huis.

Voor haar was dat heel vanzelfsprekend en als schoolgaand kind kreeg ze pas in de gaten hoe verschillend (en bijzonder!) haar moeder was in vergelijking met andere moeders.

Hoe andere mensen niet alleen noodlijdende dieren straal voorbijliepen maar velen ook de hand hadden in het verergeren van hun leed.

Wat we nu schrijven zullen velen van jullie herkennen. Mensen met dezelfde interesses zoeken en vinden elkaar. Zo ook dierenvrienden.

Die hebben vaak een kring van gelijkgestemden om hen heen.

En zo leerde Yulia B. de andere Yulia kennen. Yulia Tkachenko. Zij en haar man hadden hun eigen huis omgetoverd in een opvanghuis voor dakloze, zieke en verlaten katten.

En natúúrlijk liep het weer danig uit de hand. Meer dan 100 volwassen katten, 34 kittens en over de 20 honden en pups, merendeels oud, ziek, gehandicapt of anderszins niet meer in staat om een leven buiten de opvang te leiden.

(plaatjes vergroten als je erop klikt)

Yulia B, die zelf geen mogelijkheid heeft om veel dieren in huis te nemen, werd vrijwilligster bij Yulia T. Want, zegt ze, de manier waarop Yulia T. haar dieren verzorgt en lief heeft doet me terugdenken aan vroeger.

Zij geeft alles op, heeft geen eigen leven of vrienden meer, geen enkele luxe of vrije tijd. Integendeel, zij moest vanwege de vele dieren haar werk opgeven en alle inkomsten moeten nu komen van haar man.

Je snapt dat elk dier daar een wissel op trekt. Iedere medicatie, vaccinatie, sterilisatie … het brengt onoverkomelijke problemen met zich mee.

Ook de vele dieren die er dit jaar weer bijgekomen zijn zorgen voor hoofdbrekens. De oorspronkelijke opvang is veel te klein geworden.

Wat de man van Yulia T. zo prachtig heeft opgebouwd is inmiddels niet alleen aan renovatie toe maar ook al veel te klein geworden.

Nieuwkomers, of het nu honden of katten zijn, brengen altijd een zeker risico met zich mee. Ze moeten echt een paar weken apart worden gehouden van de rest.

In andere landen krijgen honden en katten nooit de benodigde entingen. Alle – zeer – besmettelijke ziektes tieren daar welig.

Adopties in de Oekraïne zijn schaars. Als mensen geld hebben willen ze persé een rashond of kat.

Als mensen géén geld hebben … waarom dan een dier uit het asiel halen als de straten vol zijn met zwervende honden en katten? Ze lopen immers zo je tuin binnen.

Je zoekt de leukste uit en als er een nog leukere voorbij komt? Dan gooi je nummer 1 weer de straat op …

De levensstandaard van mensen in de Oekraïne ligt laag en mensen zijn meer bezig met zichzelf dan met een ander mens, laat staan een dier.

En als ze een dier van Yulia T. willen adopteren dan mag dat niets kosten en willen ze alleen een dier dat volkomen gezond is. En wie moet daar de kosten voor dragen? Juist ja.

Maar Yulia doet het toch maar, tenslotte is elk geadopteerd dier er één. Als er een plekje vrijkomt dan is er weer een plekje vrij voor een ander nooddruftig diertje.

En je kunt wel stellen dat vrijwel elk straatdiertje dringend hulp nodig heeft. Gezonde diertjes zijn met een lantaarntje te zoeken …

Eigenlijk zouden we voor Yulia Tkachenko een maandproject willen maken. Zoveel hulp heeft ze nodig.

Maar onze wachtlijsten zijn lang. We zagen de plannen voor de verbetering van de dierenverblijven. Ze gaan zoveel mogelijk zelf (ver)bouwen. Maar dan nog zijn de kosten zo’n 2200 euro.

En natuurlijk zouden we heel graag wat extra geld voor voer, medicijnen enz. sturen.

Bovendien is een kattencastratie/sterilisatie al mogelijk voor 12 tot 14,50. En dat scheelt heel veel ellende in de nabije toekomst.

Wat denken jullie ervan? Zullen wij helpen? Ja toch?

Met voer, medicijnen en verbetering van de verblijven kunnen zoveel dieren een beter leven krijgen. En met castratie/ sterilisatie wordt er gezorgd voor minder aanwas van nieuwe dieren die ook weer hulp nodig gaan hebben. Beide Yulia’s en vooral de dieren zullen je heel dankbaar zijn.

Je kunt ze helpen door een bedrag over te maken naar

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein project 84'

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.
Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Wat een geweldig stel, het Duitse echtpaar Jens en Sandra Fissenebert, die tijdens hun reizen zijn ‘blijven steken’ in Tanzania.

Hun verhaal leest als een spannend jongensboek en zou zó in het populaire tv programma ‘Ik vertrek...’ kunnen.

Helaas hebben wij geen 200 bladzijden of een heel uur om hun avonturen te vertellen.

Jens, een logistiek medewerker en Sandra, een verpleegkundige, vertrokken bijna 20 jaar geleden met hun hond Luca in een oude landrover.

In het eerste land dat ze aandeden, Kroatië, redden ze al een straathond met een gebroken rug: Jadran. Ze lieten hem opereren en hielpen hem zelf weer op de poot met oefeningen en zwemmen in de zee. Na 3 maanden was Jadran zover dat ze verder konden reizen maar nu met z’n vieren.

Gedurende hun reizen stuitten ze menigmaal op dieren die hun hulp nodig hadden en niet één keer keken ze een andere kant op. Zo zijn ze zo’n beetje half Afrika doorgetrokken.

In Tanzania bestond hun roedel inmiddels uit 7 honden en waren ze tot de conclusie gekomen dat ze met hun ervaringen toe waren aan een vaster verblijf. Een echt dierenverblijf waar ze doorlopend konden helpen. Dieren genoeg in de omgeving die hen nodig hadden.

Mede doordat Sandra altijd verpleegkundige is geweest en door hun ervaringen onderweg zijn ze nu prima in staat om de meeste verwondingen en ziektes zelf te behandelen. Maar dat is niet altijd toereikend en dan is een doorgewinterde dierenarts hard nodig. Want natuurlijk zien ze de meest nare verwondingen voorbijkomen.

De mensen in de omgeving, vooral de kinderen, brengen nogal eens een slachtoffertje. Soms gevonden maar ook weleens met moedwillig (?) toegebrachte verwondingen. Vooral in het weekend, als de mensen vrij zijn en de kinderen geen school hebben, is het druk aan hun poort.

Huisdieren moeten verplicht een rabiës enting krijgen, parasieten bedreigen de dieren daar vele malen vaker en erger dan hier, vergiftiging komt heel veel voor en menigmaal vertonen de dieren slangenbeten.

Of nog erger. Want daar was Vivo. Wat betekent: ‘ik leef’. Van een naamloos hondje naar een hond met een naam die op zijn lijfje geschreven is.

Onfortuinlijke Vivo was met beide voorpoten in een valstrik van ijzerdraad beland. We kunnen alleen maar raden maar hoogstwaarschijnlijk heeft hij vrij lang vastgezeten en zich stilgehouden om de pijn niet erger te maken.

Toen moet hij op een gegeven moment toch zijn gaan sjorren en trekken om los te komen… Ongelooflijke pijn moet hij zichzelf hebben gedaan.

Eén poot was volledig afgesneden en de andere voor een deel en bovendien volkomen ontveld door de scherpe draad.

Hoe hij heeft overleefd en zelfs nog kruipend kon voortbewegen is een groot wonder.

En het allergrootste wonder is nog wel dat hij toch nog steeds een allerliefst, zachtaardig diertje is...

Er zijn altijd een stuk of 40 vaste bewoners, veelal ernstig gehandicapt, dieren die op tijd hun medicijnen moeten krijgen of speciaal dieetvoer. Pups zonder moeder die dag en nacht om de 3 uur een fles moeten krijgen…

Pas nog, een zwervertje had vlees gestolen dat mensen buiten hadden laten liggen. Tja, dan is de verleiding te groot natuurlijk. Met als gevolg dat er gif is gestrooid in de hele omgeving waardoor niet alleen de dader werd gestraft…

Ach, ook in Afrika zijn de zorgen net zo groot als bij ons in Europa. Dus ook de financiële zorgen. Vrijwel niemand kan daar een behandeling voor zijn dier betalen.

Maar juist omdat men gratis bij Jens terecht kan, als er iets aan de hand is met hun hond of kat, kunnen mensen zelf een huisdier nemen. Precies daarom worden er wel 80 dieren per jaar geadopteerd.

Op dit moment is de nieuwe kliniek zo goed als klaar. Een alles-in-een-gezondheidscentrum waar dieren worden gerehabiliteerd, behandeld en van waaruit een nieuw thuis kan worden gezocht.

Er komt een dierenarts die meteen aan de slag kan, er zijn meerdere kennels om dieren in quarantaine te plaatsen.

Weldra zullen er nog veel meer dieren van profiteren.

En heel erg belangrijk is ook de voorlichting die zij kunnen geven. Mede omtrent de vaccinaties tegen hondsdolheid. Een van de redenen waarom de bevolking de honden wil doden.

Angst voor vreemde honden zal dan afnemen en dat spaart dierenlevens.

Wat ontbreekt is het laatste zetje. Nou ja, een flinke zet. Voor de kliniek en de vaccinaties.

De mooie maar – voor ons – onuitsprekelijke naam Mbwa Wa Africa betekent ‘Honden van Afrika’.

Wij helpen dieren overal dus ook aan de voet van de berg Meru, aan de rivier met de tongbrekende naam Ngongongare in Tanzania.

Je kan deze dieren helpen door een bedrag over te maken naar

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein project 83'

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.
Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Wij volgen heel veel dierenhelpers overal en heel vaak denken wij: die moet zeker een keer aan de beurt komen voor een project.

Maar ook die en die …

Helaas heeft een jaar nog steeds maar 12 maanden. Dus toen we dit verhaal lazen van de mama met maar liefst 11 pupjes tja, toen besloten we: dan maar een klein project.

Speciaal voor deze pupjes. Het verhaal is mooi maar de kosten zijn minder mooi. Want er waren al genoeg bekjes om te voeden

Het betekent ook 11 keer vaccinaties die om de 2 maanden herhaald moeten worden.

Plus 11x ontworming die nog vaker terugkomt. Reken daarnaast nog eens de kosten tegen vlooien en teken. En na een maand of 6 ook nog 11x sterilisaties. En dan maar hopen dat de diertjes gezond zijn en blijven.

Als, ja áls alle diertjes geadopteerd worden.

Maar meestal blijven er een paar achter. Voor de rest van hun leven in het asiel. Er zijn simpelweg te veel pupjes en te weinig mensen die een adoptie verkiezen boven de aankoop van een zogenaamd rashondje …

We hebben het over Nirina Shelter in Tuzla, Bosnië - Herzegovina.

Emina Divkovic is daar de beheerster van een groot asiel met 350 honden en één kat.

Als we alles over haar zouden vertellen, mét alle opofferingen door de jaren heen, we zouden 3 A-4tjes kunnen vullen.

Natuurlijk zou ik - persoonlijk - dat heel graag willen maar de webmaster zou me terugfluiten en zeggen: “heden ten dage hebben mensen niet zoveel tijd om jouw verhalen te lezen ...”

Ik heb Emina beloofd dat ze ooit nog eens een groot maandproject zal krijgen. Als jullie haar verhaal horen/lezen, zullen jullie het zeker begrijpen.

We gaan even naar het verhaal over de pupjes. Absoluut de moeite waard. We citeren nu Emina:

We hadden diverse telefoontjes gekregen over een mama met 11 pupjes. Ja, je leest het goed. Mama was met 11 pupjes gedumpt op een industrieterrein!

Een heel nare en gevaarlijke plek voor pupjes. Al die vrachtauto’s die daar dagelijks rondrijden. Echt lévensgevaarlijk!

Maar eerst moest er een opvangadres gevonden worden. Ons asiel zat al vol en de kans op een besmettelijke ziekte bij pups is altijd groot.

Toen er een opvangadres was gevonden gingen we zoeken en zoeken… Maar mama en haar kindertjes waren spoorloos.

En toen… werden we aangenaam verrast! In dit dieronvriendelijke land, waar wij gewend zijn aan onverschilligheid en zelfs bruut gedrag jegens dieren, werden wij nu geconfronteerd met vriendelijke arbeiders die ons vertelden dat ze de dieren juist veilig hadden ondergebracht in een ruimte van de opslagplaats. Zelfs in de ruimte van de cv-ketel. Waar de kleintjes warm zouden blijven. Het voorjaar was overal in het Oostblok koud en nat.

Toen we de deur opendeden werden we overspoeld met enthousiast springende pupjes. We telden er 10.. De werkers vertelden dat er al 1 door een ongeluk om het leven was gekomen.

Voor hen de aanleiding om de andere kleintjes voor hun bestwil op te sluiten.

Emina zegt daarover: “I lost my mind when I saw that beautiful scene”. “Ik was helemaal overdonderd toen ik dit prachtige tafereel zag”.

Nee, dat begrijpen we. Meestal is het allemaal niet zo vrolijk. Het loopt vaker juist slecht af. Voor deze mama en haar 10 kinders waren ze precies op tijd.

Nu was het zoeken naar mama. Dat was nog even een puntje. Mama was nog op zoek naar voedsel voor zichzelf zodat ze genoeg kracht en melk zou hebben voor haar pupjes.

Maar toen ze weer gevonden was en herenigd met haar pups bleef geen oog droog. Mama voelde direct dat zij en haar kroost in goede handen waren. Ze was werkelijk superlief en liet haar redders vol vertrouwen haar kinderen 1 voor 1 meenemen naar het opvangadres.

Daar werden ze allereerst allemaal ontdaan van de vele parasieten en teken. En toen… ja, naar de dierenarts met de hele bups.

Dus jullie begrijpen: de eerste schreden zijn gezet. De eerste vaccinaties, ontvlo- en ontworming. Maar er moeten er nog een aantal volgen.

Volgen jullie ons, de pupjes, de mama, Emina? 4 kleine reutjes en 6 schattige teefjes hopen van wel.

 

Maak ajb vandaag nog een donatie over naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein project 79'

en wij zorgen dat je donatie echt alleen hiervoor besteed zal worden. Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen: