Klik HIER voor een update

Nee, ze heeft geen eigen asiel vol met katten, maar de stumpertjes die door haar mee naar huis worden genomen hebben haar zorg en liefde zeker zo hard nodig.

Charo Ramos Blanquer. Ze woont in Algeciras, een havenstad in het zuidelijkste deel van Spanje. Een jonge vrouw met een prachtige naam en een hart van goud. Toen we haar vertelden dat we een project voor haar zouden maken was ze niet alleen superblij, maar ook verbaasd: ”Zolang ik dieren red, heeft nog nooit iemand me hulp aangeboden.”

Ze was nog jong toen ze begon met het helpen van de vele zwerfkatten in haar stad. Gevonden op straat, (achtergelaten of geboren) in vuilcontainers en op afgelegen plekken. Uitgehongerd, ziek, mishandeld of gewond door een aanrijding.

Sinds enkele jaren heeft Charo samen met twee vriendinnen een eigen stichting. Gatos Campo de Gibraltar. Ze krijgen geen enkele steun en kunnen daarom ook geen opvang betalen. Alle katten die zij op straat vinden gaan mee naar huis en worden daar liefdevol opgenomen en verzorgd. Bij Charo krijgen deze dieren een tweede kans. Katten met kanker, verlamd, mishandeld, met één oogje, allemaal zijn ze Charo even lief en allemaal zijn ze even welkom bij haar.

De dierenarts kosten zijn torenhoog en regelmatig krijgt ze te horen dat nieuwe dieren niet meer behandeld worden als er niet eerst wat afbetaald wordt. De enige hulp die ze krijgt, is van de vriendin die op haar facebookaccount loterijen houdt en spulletjes probeert te verkopen. Zowel online als op kleine lokale markten. De opbrengst hiervan gaat naar de stichting. Dat dit nauwelijks de kosten dekt mag duidelijk zijn.

Adoptanten voor haar dieren vinden is natuurlijk haar grootste wens. Maar ook doordat Charo nog onbekend is bij de meeste dierenliefhebbers in het buitenland gaat dit erg moeizaam. Voor veel van de katten blijven Charo en haar vrienden de enige veilige haven die ze kennen.

Zoals het verhaal van Alfi en Vida. Twee en een halve maand was Alfi pas. Aangereden en achtergelaten met een meervoudige dijbeenbreuk. Na drie operaties in vier maanden tijd blijft hij achter met een te kort pootje. Kreupel, maar verder speels en gezond.

Ook Vida werd door Charo gevonden op straat, slepend met haar kleine lijfje. Waarschijnlijk heeft iemand haar geschopt of in de lucht gegooid. Volgens de arts heeft ze dagen op straat gelegen voordat Charo haar vond en meenam, verlamd en incontinent. Maar dat deert Vida nu niet meer. Ze is levendig en speels en is de allerbeste vriendjes met Alfi.

Soms blijkt alle moeite, liefde en zorg toch niet voldoende en moet Charo met pijn in haar hart afscheid nemen van haar geliefde patiëntje, maar nooit zonder er alles voor gedaan te hebben.

Zoals Pirata ( op video), een poesje gered uit een gemeenteasiel in de buurt. Ze miste een pootje en een oogje. Ze was lief, maar erg angstig. Ze bleef bij Charo in eeuwige opvang, het was wachten op het wonder van een eigen huis dat nooit kwam. Na zes jaar werd ze ziek en de arts ontdekte een tumor in de buik met uitzaaiingen. Een operatie was niet meer mogelijk. Uiteindelijk stierf Pirata in de armen van Charo.

Dit is maar een kleine greep uit het aantal dieren die het geluk hebben (gehad) om door Charo gevonden te worden. En de velen die nog zullen volgen.

Hoeveel respect en hulp verdient deze vrouw voor wie het leven van de verschoppelingen van haar stad even waardevol is als het leven van ieder ander wezen. Een vrouw die onze steun en hulp meer dan nodig heeft en verdient.

Na het publiceren van dit project kregen we van Charo bericht dat zij het gemeentelijke asiel, waar katten uit zeven(!) steden gebracht worden, ook onder haar hoede gaat nemen.

Het eerste bericht wat we hierover ontvingen is dat er een virus heerst en er al meerdere katten erg ziek zijn. Maar Charo gaat vol goede moed aan de slag met deze nieuwe uitdaging!

Hoe goed kan ze nu alle hulp gebruiken die ze kan krijgen! Zullen we haar die geven?

Haar Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=100079031692580

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 105’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

De Katten in de Hoek zijn de katten die iedereen maar over het hoofd ziet, niemand wil ze omdat ze geen kleine kittentjes meer zijn. Vergeten schuilen ze weg in de verste hoek …

Ondanks dat Spanje de laatste 10 jaar een enorme sprong voorwaarts heeft gemaakt als het gaat om diervriendelijkheid, toch schort het er soms nog aan.

Met name voor de katten, die worden door de meeste mensen nog steeds aan hun lot overgelaten, wat vele met de dood moeten bekopen.

Plaatjes vergroten als je er op klikt (niet op mobieltjes)

Zolang we Loes de Vries kennen van ‘Little Tigers’, zo lang kennen we Kerrie, een gepokt en gemazelde vrijwilligster in Spanje.

In Los Barrios is ze gelukkig niet de enige kattenvriendin. Veel verlaten of mishandelde katten worden daar geholpen door een paar toegewijde (en vermoeide!) vrienden.

Ze stoppen nooit met het helpen van de dieren die ze vinden in erbarmelijke omstandigheden. Vaak zijn het gedumpte huiskatten die niet weten hoe ze moeten overleven op straat en wanhopig op zoek gaan naar een beetje eten of hulp van mensen. Maar ook vinden ze vaak moederloze kittens en aangereden katten.

Kerrie is al jaren actief bezig met het steriliseren van katten om de enorme kattenpopulatie terug te dringen. Maar er blijven ieder jaar weer veel kansloze kittens geboren worden.

In Spanje is het ook nu nog mogelijk om katten te steriliseren. Het is niet te koud. Daarmee wordt voorkomen dat er volgende lente weer een groot aantal kittens bij komen.

Want, hoewel veel mensen kittens schattig vinden, weten jij en ik ook dat een groot aantal van die schattige kittens in het beste geval in – spoedig overbevolkte – asielen zullen belanden en in het slechtste geval gedood of zelfs verdronken zullen worden …

Laten we niet vergeten: bij katten geldt 1+1=6, soms zelfs meer dan twee keer per jaar. ‘De natuur zijn gang laten gaan’ betekent 36 katten die geboren worden in alleen maar 16 maanden tijd... Elk jaar is het telkens opnieuw dezelfde situatie: onschuldige katjes komen ter wereld en leiden een kort en miserabel leven. Omdat de meeste mensen hun katten niet laten steriliseren of castreren.

En steriliseren is ook nog eens belangrijk voor hun gezondheid, om te voorkomen dat poezen baarmoederontstekingen en kwaadaardige tumoren ontwikkelen.

We hoorden het laatste nieuws over Kerrie. Door heel veel tegenwerking en doordat ze jarenlang letterlijk 24/7 voor noodgevallen gebeld werd, maar geen ènkele medewerking van het asiel kreeg, hield ze het niet meer vol. Ze heeft na 12 jaar met ziel en zaligheid in het grote asiel te hebben gewerkt, met heel veel moeite álle katten uit het asiel ergens anders veilig onder weten te brengen en is er vertrokken.

Ze runt nu een kleine opvang voor katten waar echt niemand naar omkijkt. De “Kitties in the Corner”, noemt ze ze. De echte wegwerpkatten dus. Helaas zijn dat ook vaak katten die een ziekte of handicap hebben of een lange weg naar herstel na een aanrijding of mishandeling door mensen. Maar Kerrie laat ze niet stikken, ze zorgt voor ze. Ze haalt de diertjes uit de hoek …

De dierenartsrekening is nu meer dan 4000 euro. En er is nu zelfs een punt bereikt waarop ze geen behandeling meer kan krijgen voor een dier dat ernstig ziek of gewond is. 2021 was het ergste jaar ooit voor hen, met veel nare gevallen en onvoorstelbare kosten.

We willen nu graag de openstaande rekeningen betalen voor deze arme katten, waarvan vele nog aan het herstellen zijn en verdere zorg nodig hebben totdat ze sterk genoeg zijn om naar een liefdevol thuis te gaan.

Onze Loes schrijft over de Spaanse vrijwilligers: ze willen niets liever dan blijven helpen. Ze kunnen toch niet een kat pijn laten lijden, puur omdat ze de kosten niet kunnen dekken? En ook de sterilisaties moeten toch vooral dóór kunnen gaan?
Zij en ik – maar ook wij van Dierennood- zouden èlke bijdrage aan het kattenfonds, hoe klein ook, zeer op prijs stellen.
Alleen kunnen we weinig, maar samen kunnen we zovéél.

Natuurlijk zijn we inderdaad blij met je bijdrage, maar als je eventueel in de gelegenheid bent om een kat mee terug te nemen van je vakantieadres, neem dan alsjeblieft contact op met Little Tigers.
Meld je aan als vluchtbegeleider. Het kost je geen moeite, alles wordt voor je geregeld en je helpt letterlijk een dier naar een mooie toekomst.
https://littletigers.eu/

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein project 101’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Jullie weten allang wat wij, de vrijwilligers van Dierennood dagelijks doen, toch?

Jazeker, elke dag zien we dramatische gevallen en krijgen we schrijnende hulpaanvragen en noodkreten binnen.

Zo ook voor rescuer Snezana Jankovic in Valjevo, Servië, waarbij we gelijk zoiets hadden van: deze geweldige vrouw MOET gewoon hulp krijgen!

Daarom dit project.

Snezana doet alles voor de diertjes die ze op straat vindt maar ook zij kan het niet alleen: schulden hopen zich enorm op.
Ze ergert zich verschrikkelijk aan het feit dat andere mensen simpelweg wegkijken en voorbij een gewond dier lopen.

Of haar verwijten maken, als ze eten geeft aan straatdieren: "zoveel hongerige kinderen en jij geeft eten aan een hónd?". Of haar harde werk zelfs vernietigen.

Huisjes, die speciaal gemaakt zijn voor in de winter, zodat ze kunnen schuilen tegen de vrieskou, worden kapotgemaakt; etensbakjes die omver worden geschopt; dekens die in de containers belanden omdat ze niet willen dat de hond in de buurt van een flatgebouw ligt en noem maar op.

Zwerfdieren in Servië zijn voor de meeste mensen daar niets waard en slechts een zeer kleine minderheid houdt zich met (zwerf)dieren bezig.

Een goed bewijs daarvan is Dingo: Hij miste een stuk van zijn neus en bek (de foto's van toen Snezana hem vond gaan we hier niet tonen, die zijn echt te heftig) Maar die pijn, dat leed, steeds moeten bedelen voor eten in zo'n toestand! De vraag is of hij überhaupt normaal kon eten… Wie weet hoe lang hij zo op straat leefde terwijl mensen hem gewoon voorbij liepen.

Erger nog, daar waar hij lag, bevindt zich een supermarkt waar frequent mensen naartoe gaan en dan nog was er niemand die medelijden had met Dingo die er echt verschrikkelijk aan toe was. Niemand die hem te hulp schoot…

Maar Snezana uiteindelijk wel; ze heeft hem linea recta naar de dierenarts gebracht. Deze dacht dat hij beschoten moest zijn. Waarschijnlijk had iemand hem door zijn kopje willen schieten, wat maar half gelukt was.

Dingo is inmiddels geopereerd en hersteld, maar dat heeft heel veel geld gekost. Een rekening die nog steeds niet voldaan is…

Door dit soort urgente, maar o zo dure, gevallen waar niemand naar omkijkt zit Snezana in steeds verder oplopende schulden. Zij kan echter geen hond, die dringend hulp nodig heeft, op straat achterlaten.

Zoals het blinde hondje Gari: neergeschoten met een luchtbuks. Er zijn sporen van de kogels in zijn oog teruggevonden. Eén oog moest meteen verwijderd worden en met het andere oog is hij blind.

Voor dit ventje is geen enkele donatie binnengekomen hoe vaak ze er ook om gesmeekt heeft.

Gari is een hond die bijzondere hulp nodig heeft. Om de zo veel tijd moet hij terug naar de dierenarts, net zoals diverse andere honden van Snezana. Zijn rekening loopt dus ook nog steeds door.

Of het uiterst aangrijpende verhaal van de zwaar verwaarloosde Nadja. Filmpjes van haar redding zijn hartverscheurend.

Na enkele meldingen over een gehavende hond is Snezana zelf gaan zoeken in het dorp. De eigenaar van die arme Nadja wilde het diertje niet eens afgeven. Toen Snezana de hond zag, helemaal bedekt met wonden, was ze compleet gechoqueerd.

Het arme beestje was vastgebonden met een touw aan een hek – dat was haar 'leven'. Haar arme lichaampje zag er verschrikkelijk uit. Heel dapper en tekenend voor Snezana : ze heeft het touw gewoon doorgesneden en Nadja meegenomen. Na een lange behandeling is Nadja is nu gelukkig helemaal hersteld.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan – ze heeft inmiddels zoveel diertjes gered en dat zal ze blijven doen.

Kortgeleden heeft ze zelfs een hele roedel honden gered van een crimineel, genaamd Emir. Hij viel op omdat hij heel snel allerlei honden ‘geadopteerd’ kreeg, zogenaamd naar het buitenland. Maar een hond kan Servië nooit verlaten zonder de benodigde vaccins en tests. Hiervoor is minimaal 3 maanden nodig.

Overduidelijk werden de dieren illegaal verkocht aan zieke geesten en bijv. gebruikt om vechthonden te trainen.

Weer enkele extra monden te voeden erbij voor Snezana.

Een dierenredder in Servië krijgt nooit eens een schouderklopje. Behalve natuurlijk van ons en van jullie.

Volg haar ook op haar facebook. https://www.facebook.com/snezana.jankovic.5811 Snezana heeft genoeg honden die op zoek zijn naar een echt lief baasje.

Wie weet, misschien zit hun potentiële forever home tussen onze volgers!

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 99’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Wij staan al bijna 10 jaar in nauw contact met de Nederlandse Fionna, die samen met haar man een bedrijf runt in Goa / India. Naast de zakelijke beslommeringen is zij ook heel actief met het helpen van gewonde zwerfdieren en vooral ook veel dieren laten steriliseren.

Daarvoor hebben zij het project Stray Assist opgezet, welke zij managen en financieren (met de opbrengsten van hun bedrijfje) naar aanleiding van het gebrek aan oplossingen voor straatdieren. Er is zelfs een kleine privékliniek in hun eigen huis gemaakt, waar zij lokale dierenartsen voor vragen om te komen helpen. Ook ondersteunen zij een grotere lokale dierenkliniek.

Één van de beste manieren om het prachtige werk van Fionna te steunen is het financieren van sterilisaties. Iedere sterilisatie voorkomt onnodig lijden en verbetert het leven van de hond of kat.

Fionna werkt samen met haar andere vrijwilliger echt keihard. Zelfs in de vakantie periode, toen zij officieel dicht waren, zijn ze iedere dag in touw geweest. Iets wat Fionna altijd weer opbeurt en gaande houdt, is het zien van hoeveel beter het gaat met de gewonde en gesteriliseerde dieren.

Wij zijn blij en trots dat wij al zoveel prima contact hebben met deze energieke vrouw in de hectische provincie Goa aan de westkust van India. Zij verdient het echt om wat hulp te krijgen bij het zeer moeilijke werk voor honderden, ja zelfs duizenden zwerfdieren die zij constant medische hulp bieden!

Help je ajb mee om zoveel mogelijk dieren in India te steriliseren? Daar kan dat al onder € 12,50 per dier!

Maak ajb vandaag nog een donatie over naar:
NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Stray Assist India'

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.
Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Jaren geleden schreven we al over Hanan Atef Zaki. Van Forever Rescue Foster.

Een regelrechte engel in de gloeiende hitte van het wrede Egypte.

Stel, je bent vel over been, hebt honger, bent ziek en schurftig, soms heb je zelfs gebroken botjes of pijnlijke wonden. Daarbij komt de gekmakende dorst, een gevoel dat nog boven dat alles overheerst. Als je niet snel iets te drinken vindt, kun je alleen maar gaan liggen en wachten op het einde …

Je hebt eigenlijk héél dringend hulp nodig maar als er een mens langskomt dan schuil je snel weg. Soms met een snoekduik in het riool.

Want mensen zijn heel gevaarlijke wezens, die alleen maar slecht zijn en er juist voor gezorgd hebben dat je er nu zo ellendig aan toe bent.

Let wel, de grootste bedreiging voor de zwervertjes schuilt niet alleen in het gebrek aan eten en drinken maar voornamelijk in de ‘mens’.

De hoogste dierenartskosten, de meeste frustraties en de grootste kopzorgen die de hulpverleners hebben … allemaal door toedoen van diezelfde ‘mens’.

De meeste foto’s van dieren in de straten van Egypte willen we je niet laten zien. Het is ten hemel schreiend wat daar rond schuifelt en zichzelf voortsleurt. Over het zand of asfalt van 50 graden.

Zelfs de collega’s van Dierennood kunnen er niet naar kijken… We hebben heel wat moeten wikken en wegen want vrijwel elk beeld was te heftig.

Het was al niet makkelijk voor Hanan maar nu de tijden nog slechter worden, de prijzen hoger en het aantal noodgevallen veelvuldiger moet ze ook nog vrezen voor het voortbestaan van haar asiel. Haar dieren zijn ein-de-lijk veilig na een leven vol ellende. Het mág gewoonweg niet gebeuren dat zij haar deuren moet sluiten! We hebben het over maar liefst 550 honden! Allemaal dieren die zwaar mishandeld zijn geweest, vastgebonden aan kettingen in de gloeiende zon, die er kortom afschuwelijk aan toe waren. En die helaas dus méér nodig hebben dan alleen dagelijks iets te eten.

Soms kan het moeilijk zijn om je een voorstelling te maken als het om zulke aantallen dieren gaat. Dan zie je alleen nog het grote geheel.

Maar ook dán telt een enkeling. Ook dan, júíst dan, moet je oog hebben voor ieder individu. Precies zoals de dierenhelpers zèlf het ervaren.

We draaien het nu eens om, geen verhaal óver Hanan maar door de ogen van Hanan.

Eén hond slechts, één van de vele …

Haar naam? MIRACLE.

Het was gewoon een wónder dat ze überhaupt gevonden werd, letterlijk gedumpt midden in de woestijn. Dus ‘Wonder’ zou ze heten. Om te voorkomen dat ze ooit terug zou lopen of zelfs maar overleven, had een zieke geest haar voorpoten en haar achterpoten aan elkaar gebonden ... we hebben er geen woorden voor, in ieder geval geen woorden die de webmaster zou goedkeuren.

Zelfs het reddingsteam was diep geschokt: haar beide achtervoetjes waren er helemaal af. Rond de voorpoten zaten diepe snijwonden. Waarschijnlijk had ze met haar tanden die touwen door geknabbeld en zich daarna voortgesleept.

Wat een ontzaglijke pijn moet ze hebben geleden …

Miracle was broodmager, uitgedroogd, had bloedarmoede en zat onder de parasieten, maar… het tweede wonder gebeurde: ze was zo blij toen ze haar redders zag dat het leek alsof ze glimlachte. Maar ach, misschien was ze zo murw van al haar lijden dat het haar allemaal niet eens meer kon schelen. Erger kon het niet worden. Ze schonk hen haar vertrouwen en liet het maar over zich heenkomen. Of misschien begreep ze dat ze werkelijk goede mensen was tegengekomen.

Allereerst kreeg ze veel vocht toegediend, pijnstilling en een bloedtransfusie. Want ze was te zwak om meteen een operatie te ondergaan om haar gehavende achtervoetjes netjes te amputeren. Het infuus bleef langer nodig, het arme meisje was zo verzwakt en, ook al was de wil om te leven sterk, haar gemartelde lijf en haar organen hadden een flinke opdonder gehad. Hanan kon het echter niet over haar hart verkrijgen om haar te laten inslapen. De hoop in haar ogen … iedereen zag het. Was het de wil misschien om haar verzorgers te belonen door dóór te blijven vechten.. Wie zal het zeggen?

Na 2 weken was Miracle langzaamaan wat sterker geworden, de hoop groeide: zou ze het redden? Toen opeens begonnen de ademhalingsproblemen. Ze kreeg het erg benauwd en moest dringend aan de zuurstof. Na alles wat het arme ding al doorstaan had wilde Hanan haar niet alsnog verliezen. Helaas was er geen beademing mogelijk in de kleine kliniek van het asiel. En er was ook geen mogelijkheid om haar te vervoeren naar een echte dierenkliniek. Geen auto, geen chauffeur. Er was geen geld voor ...

Hanan besluit haar droevige verhaal met een simpel: “we lost her…” Een moment van tranen voor iedereen, ook voor ons …

550 honden. In omstandigheden die verre van ideaal zijn maar de dieren zijn tenminste veilig, wèg van de brandende zon, ijzeren kettingen en de in- en ingemene bevolking.

En elk van die 550 honden heeft een eigen verhaal. Zonder uitzondering intriest, vol angst en on-voor-stel-ba-re pijn.

Miracle staat symbool voor het leven van al deze dieren die dankzij Hanan een kans hebben gekregen.

Dit kleine meisje heeft het niet gered, maar laat haar leven niet voor niets geweest zijn.

Zo’n dapper dier mag niet in de vergetelheid raken. Geen enkel dier mag in zo’n grote groep verdwijnen. Ieder verhaal is belangrijk, elk leven de moeite waard.

Help Hanan alsjeblieft om al die andere slachtoffers een kans te geven.

 

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 157’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Met alleen al meer respect en compassie zou de wereld er zomaar 100 keer beter uit kunnen zien.

Maar echte dierenLIEFDE kun je niet leren. Daar word je mee geboren …. Of niet.

Als wij naar onszelf kijken dan weten we dat wij, de vrijwilligers van Dierennood, er gewoon mee geboren zijn.

Wij hielden gewoonweg van kleins af aan van alle dieren, het kwam nooit in ons op om een dier pijn te doen of te treiteren. Daarom doen wij nu wat we doen en kunnen we ons zo goed invoelen in de levens van de dieren en degenen die het voor hen opnemen.

Zoals deze keer Iasmina Mot in Arad, Roemenië. Ook zij sleepte, als kind zijnde, alle zielige beestjes al mee naar huis. En dat doet ze nu nog.

In het begin nam ze verlaten hondjes mee om ze onderdak en veiligheid te bieden, waarna ze op zoek ging naar adoptanten in haar omgeving.
Helaas hadden de weinige mensen die ze kende en die óók van dieren hielden, zèlf al dieren.

En de anderen lachten haar vierkant uit.

Plaatjes vergroten als je erop klikt (Niet op mobiele telefoons)

Pas later postte ze haar honden op het internet. Dat hielp een beetje, maar had ook tot gevolg dat meer en meer mensen haar wisten te vinden en haar vroegen om nóg meer dieren te helpen.

Gelukkig werd er een man zo verliefd op haar dat hij haar ‘hobby’ op de koop toenam en samen begonnen ze een heus asiel. ‘First Hope Animal Rescue’.

Het is, zoals altijd, moeilijk om financiële steun en fysieke hulp te krijgen van mensen in een land waar de dieren nog steeds als een gebruiksvoorwerp worden beschouwd of als wegwerpartikel worden gezien.

Ze doen wat ze kunnen om hun hoofd en dat van de meer dan 240 honden boven water te houden.

In het asiel moeten er heel nodig nieuwe, grotere kennels komen die speciaal als quarantaineafdeling gebruikt kunnen worden. Het leed is niet te overzien als de vele nieuwkomers de andere dieren gaan besmetten. En dan alsjeblieft ook een fikse partij nieuwe hokken of in ieder geval nieuwe daken op een deel van de oude hokken. Nu is de beste tijd om te klussen zodat de dieren in het najaar weer droog kunnen zitten.

En sowieso medicijnen voor de vele honden die binnenkomen met demodex. De huidziekte die welig tiert onder dieren die ondervoed en verwaarloosd zijn.

De dierenarts moet altijd te vriend worden gehouden, een te grote openstaande rekening brengt dieren in gevaar.

Van de familie Delvael , die zelf op bezoek in Arad geweest is, hoorden we dat ze nooit iemand zo toegewijd hebben gezien. Dat Iasmina dag en nacht klaar staat voor de dieren, dat ze van elke hond niet alleen de naam kent, maar het hele verhaal en dat de passie op haar gezicht staat geschreven als ze erover vertelt. En het verdriet als ze over de nare verhalen van sommige dieren vertelt ..

Er is wel hoop voor een mooie toekomst voor het asiel. De 2 schattige dochtertjes van Iasmina zullen beslist in de voetsporen van hun mama treden.

Zij krijgen dierenliefde letterlijk met de paplepel ingegeven.

Ondanks alle moeilijkheden, het gebrek aan tijd en geld voelt Iasmina zich een tevreden ziel.

“Met alle dieren die ons liefhebben en voor wie wij de enige redding in hun leven zijn geweest. Wij vechten náást hen.

Dierenliefhebbers houden van ons, maar we worstelen hard tegen de mentaliteit van diegenen die hen haten.”

Ook wij houden van mensen zoals Iasmina. Zullen we maar méévechten?

 

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 156

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Zomaar een asiel in Oekraïne: Dim Sirka. Oekraïne is nu volop in het nieuws. Toch stond dit project al gepland vóór de oorlog begon.

We hebben het alleen een paar maanden naar voren gehaald.

Het gaat om 400 honden en ongeveer 50 katten in Kalush, 200 kilometer van de grote stad Lviv. Een stad die opeens iedereen kent en kan aanwijzen op de kaart.

Vlakbij de Poolse grens.

Twee vrouwen beheren het asiel, Natalia Kogut en Lesja Mishka. Ze spreken zelf geen Engels. Maar wij kunnen, behalve met Google translate, ook heel goed met hen communiceren via een Oekraïense vrijwilligster. Zelfs gewoon in het Nederlands. Santa Buka is haar naam, ze komt er zelf regelmatig en doneert soms wat als er weer eens ergens een groot tekort aan is.

Want de honden hebben echt niets daar, geen goede bakjes, te weinig eten, tekort aan vitamines, een groot tekort aan medicijnen...

Eigenlijk is er een tekort aan álles. De bodems van de hokken moeten dringend gerepareerd worden. Als het nog kan want de meeste zijn door-en door verrot. Niet zo vreemd, ze staan regelmatig diep in het water.

De meeste zijn dringend helemaal aan vervanging toe.

Er staan veel openstaande posten bij de dierenarts. Kosten van sterilisaties en voor medicatie voor zieke en gewonde dieren.

Elke maand is het al een groot probleem om stookhout te kunnen inkopen. Van voedzame brokjes eten kan natuurlijk geen sprake zijn. De maaltijden, een soort stoofpot van brood, rijst en slachtafval moet worden gekookt in grote potten boven houtvuur.

Santa Buka vertelt ons:

Soms, bij zware regenval in de herfst of het voorjaar staat het water zo hoog dat alle dieren naar buiten moeten. De meeste staan dan uren, dagen bovenop de hokken.. De arme beestjes leven in grote armoede. Als je daar aankomt met wat hondensnoep of brokjes en je hoort het geblaf en geblaf …

Dan staat je hart even stil.

Ja, ze zitten daar in zeer slechte omstandigheden maar zij krijgen in ieder geval één keer per dag eten. Ze zijn altijd beter af dan degene die op straat moeten wonen. Gelukkig worden de vrouwen regelmatig bijgestaan door vrijwilligers die ook van hun eigen karige loontjes nog eten voor de dieren kopen.

Let wel: dit was allemaal al vóór de oorlog begon….

Wij vonden het toen al genoeg reden om hen een project aan te bieden.

Maar nu, nauwelijks enkele weken nadat de oorlog is begonnen, is de situatie nog honderd keer schrijnender.

Ja, de televisie laat beelden zien van vluchtelingen met hun hond of kat onder de arm.

Helaas is dat maar een halve werkelijkheid.

De schatting is dat maar liefst 75 procent van de mensen zijn weggetrokken met achterlating van hun dier(en). Al die wanhopige honden en katten lopen nu hongerig – en soms gewond – door de straten.

In blinde paniek door het gekrijs van de sirenes en het oorverdovende geweld van de bombardementen.

Meerdere malen per dag, als Natalia en Lesja bezig zijn om de dieren te verzorgen, gaat de sirene weer en moeten ze alles laten vallen waar ze mee bezig zijn en de schuilkelder induiken.

Met steeds de angst dat het asiel getroffen zal worden…

We denken dat het nú de tijd is om deze dieren te helpen. Niet over enkele maanden. Dan kunnen de meeste dieren al verhongerd zijn…

Denken jullie er ook zo over? Steun dan alsjeblieft de dieren in en om Dim Sirka.

Je kan deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 154 ’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Precies 2 jaar geleden ontvingen wij de eerste aanvraag van de Roemeense Nicoleta Ilie uit Focsani.

Destijds had ze nog een gewone baan van 9 tot 5 maar wel al een behoorlijk aantal honden in een opvang zonder naam. Prima voor een klein project, hoor.

Maar de tijd verstrijkt, de wachtlijst krimpt maar niet en steeds weer komt er iets tussendoor dat dringender is.

Ondertussen bleven we haar volgen en contact houden. Soms was er een mogelijkheid om haar wat geld voor voer toe te sturen.

Of een klein bedrag voor enkele hondjes met parvo, gebroken pootjes of andere zaken-die-echt-niet-kunnen-wachten.

Steeds weer kregen we de betaalde facturen te zien, de zakken gekocht voer, foto’s van de geredde hondjes, vóór en ná. Aan vertrouwen geen gebrek maar ja… ál die anderen die het óók nodig hebben… Nicoleta bleef maar geduldig.

En nu?

Een tijd daarna overleed haar opa en liet haar een groot stuk land na. Helemaal geweldig voor haar honden maar… je snapt dat dit ook een opstapje was naar méér honden redden. Het zijn er momenteel liefst 300! Inclusief 11 verlamde dieren die constant veel zorg vragen.

Je ziet zoveel dieren in nood… als je ook maar enigszins kunt, dan rèd je ze toch? Wij wel, jullie ook? Waarschijnlijk zouden er bij ons dan ook steeds meer bij komen.

Nu heeft haar asiel ook een naam: ‘Casuta Lui Azor’. Oftewel ‘Het huis van Azor’ , naar de hond die ze vond op haar trouwdag, een zielig hoopje ellende aan een dikke ketting, precies zoals de meeste Roemeense honden moeten leven.

Je kunt wel stellen dat die trouwdag niet alleen een nieuw begin was voor het bruidspaar maar ook voor Azor.

Nu is haar man de enige die werkt want zelf is ze dagelijks 12 tot 14 uur in haar eigen asiel te vinden.

Nicoleta vroeg om donaties voor een hek… wij hadden het niet…Nicoleta wachtte weer af…

Nu vraagt Nicoleta: please, help alsjeblieft. Als je in Roemenië een dierenhart hebt, is ‘every day a struggle..’ Elke dag is dan een strijd.

We moeten cement laten komen voor in de kennels. En hout voor hokken en voer en stro en… De winter is nog lang niet voorbij.

Ja, lief mens, nu is het tijd voor jou om een gróót project te krijgen. Met zoveel dieren en zoveel moeite…

Jouw dieren hebben het hard nodig.

Hoe dierenhelpers buiten de maatschappij worden geplaatst wordt nog eens duidelijk door het volgende voorval.

Met een aantal zieke en gewonde honden in haar auto stopte Nicoleta bij een apotheker. Ze was een beetje gestrest omdat het druk was in de apotheek en ze op haar beurt moest wachten. Mensen draaiden zich naar haar toe en een ‘heer’ verzocht haar buiten te wachten. Men had last van de hondenlucht die ze om zich heen had…

Dat is de mentaliteit van het gros van de mensen. Zij lopen gewoon door – of zelfs óm - als ze leed zien.

Maar Nicoleta heeft, behalve een groot hart voor dieren óók oog voor mensen in nood.

Zo woont er een oude man op een vuilstortplaats met 30 honden. Hij heeft er voor zichzelf en de honden een ‘onderkomen’ gemaakt van planken en gordijnen. Uitgekotst door de maatschappij. Hij wordt er beschimpt en gepest.

Nicoleta brengt hem regelmatig voer voor zijn dieren. En voor hem een warme maaltijd. Het plan is nu om een container aan te schaffen. Dan mag de man mèt zijn honden op het land van Nicoleta staan.

Het zou een geweldige oplossing zijn voor de man die al bewezen heeft een grote dierenvriend te zijn. Hij en zijn dieren zullen dan binnen de hekken veilig zijn en rust hebben. Eén mooi mens en 30 honden extra geholpen.

Maar het zou ook prettig zijn voor Nicoleta zelf. Dan is er dag en nacht iemand aanwezig tussen alle dieren. Ook dat komt de veiligheid ten goede.

Voor allebei willen wij graag inzamelen.

Wil je ook nu weer helpen? Wij hebben Nicoleta lang genoeg laten wachten...

Je kan deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 153 ’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Klik HIER voor een update

Ben je gek wanneer je voor dieren in nood zorgt? Ben je gek wanneer je je dag en nacht inzet voor dieren die geen hoop meer hebben, ziek of gewond zijn, in de wachtrij staan om gedood te worden? Gedood, enkel en alleen omdat ze geboren zijn op de verkeerde plaats, in een land waarvan de meerderheid van de mensen dieren haat.

Aleksandra Dokic is een vrouw die in haar land, in Servië als gek wordt beschouwd. Ze woont in een gehuurde kelder van +/- 40 m2 samen met haar 49 geredde katten en 1 blind hondje. Verschillende katten hebben speciale zorg nodig, dieetvoer of medicijnen. Zo verzorgt ze onder andere een poes met verlamde achterpoten, twee blinde katten, een poes met een hartafwijking, een kater met blaasgruis etc.

In de kelder komt geen daglicht binnen. Aan het plafond hangt een lekkende rioleringsbuis waardoor er regelmatig vies water op de grond drupt. Aleksandra 'leeft' er met haar dieren in twee ruimtes, gescheiden door een wandje. Ze kookt op een twee pits elektrisch kooktoestel en haar geïmproviseerde douche staat pal naast het toilet. Het ruikt niet fris in de kelder. De oude kranten die dienen als kattenbakvulling absorberen de geur van de uitwerpselen niet. De ruimte is ook veel te klein voor de vijftig dieren, iedereen leeft op elkaar. De eigenaren van het gebouw doen niets om de kelder leefbaarder te maken, ze willen dat Aleksandra met de dieren vertrekt omdat ze 'overlast' veroorzaakt.

Aleksandra leeft voor haar dieren. Zo redde ze onlangs vier kleine kittens, gevonden in een afvalcontainer, nat van de regen, vuil en hongerig. De kleintjes waren nog geen vier weken oud. Dieren castreren/steriliseren gebeurt nauwelijks in Servië, het is makkelijker om de kittens en pups letterlijk 'weg te gooien' in vuilbakken of in het water, te dumpen in het bos of veld, al dan niet in een vuilniszak. Aleksandra heeft de kleintjes meegenomen en ze met de papfles grootgebracht, waarbij haar toiletruimte diende als quarantaine.

Een ander voorbeeld is de blinde kater Johnny. Deze jongen lag in elkaar gedoken tegen de muur van een gebouw. Gewond, bloedend uit zijn mond en zijn ogen en doodsbang. Hij was aangereden door een auto. Toen Aleksandra hem benaderde, sprong hij in paniek door een raam het gebouw binnen. Met veel moeite kon ze het getraumatiseerde dier redden. Hij bleek blind te zijn geworden door de aanrijding. Ze noemde hem Johnny. Ze gaf hem een naam, ze gaf hem liefde, haalde hem uit de anonimiteit.

Dan is er nog de 'hoarder', de kattenverzamelaar, een man die niet voor zichzelf kan zorgen, maar toch alle katten van de straat haalt, ook al heeft hij geen geld om ze eten te geven of verzorging, laat staan om de dieren te steriliseren. Hij woont in een vreselijk vervuild huisje en laat bijna niemand binnen. Aleksandra won langzaam zijn vertrouwen waardoor ze de katten een beetje kan helpen.

Aleksandra zorgt ook voor verschillende kolonies straatkatten in de stad, laat ze steriliseren/castreren, deelt voer uit en brengt ze zo nodig naar een dierenarts, als er geld is. De dierenhaat onder de Servische bevolking is groot. Katten en honden worden als 'plaag' beschouwd en mishandeld, aan hun lot overgelaten, weggejaagd of gedood. Een aantal maanden geleden is een kolonie zwerfkatten waar Aleksandra voor zorgde, vergiftigd door buurtbewoners. Twaalf dieren werden gedood, één rode kater heeft het overleefd. Eén van de dertien. Aangifte doen, de politie inschakelen, het is zinloos, de meeste mensen zijn blij dat de dieren 'opgeruimd' zijn.Wij raden u aan uw favoriete tandenborstel te kopen tegen super lage prijzen met gratis verzending, en u kunt uw bestelling ook dezelfde dag ophalen in de winkel.

De situatie voor Aleksandra wordt steeds dringender. Ze kan niet in de kelder blijven. Ze wordt bedreigd door de buren en eigenaren, ze dient te vertrekken want anders …

Maar ze kan nergens heen. Niemand wil haar een pand verhuren vanwege haar dieren. Op hulp van de overheid hoeft ze niet te rekenen, integendeel. Wanneer de gemeente na een juridische procedure de kelder ontruimt, nemen ze alle dieren in beslag en plaatsen hen in het gemeente 'asiel'. Zonder medische zorg zullen de meesten het niet lang overleven, zeker de zieken niet. Uiteindelijk wacht elk van hen de dood en niet op een humane manier. De katten van de hoarder wacht hetzelfde lot wanneer er niet snel hulp komt. Als hij ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard, worden al zijn dieren afgemaakt.

Er moet een plek komen waar alle dieren terecht kunnen. Een vrijstaand huis of gebouw met minstens drie aparte ruimtes: een quarantaineruimte en twee aparte kamers om twee groepen katten te huisvesten, rekening houdend met hun karakter en zorgbehoefte. Een stuk grond kopen en iets bouwen duurt te lang, de tijd dringt. En er is geld nodig. Een gemiddeld maandloon in Servië ligt rond de 500 euro. De kosten voor levensonderhoud zijn dubbel zo hoog als in Nederland of België. Gelukkig opent geld, ook in Servië, nog steeds deuren.

Aleksandra is niet gek. Ze is in haar land een van de weinige mensen met een hart voor dieren. Ze strijdt voor hen, elke dag, ondanks alle tegenwerking van haar omgeving en van de overheid. Wij kunnen haar steunen, haar laten voelen dat ze niet alleen staat in die strijd. Wij laten Aleksandra en haar dieren niet in de steek!

Help je mee? Iedere bijdrage, hoe klein ook, betekent heel veel voor Aleksandra en haar dieren.

Je kunt haar direct helpen door een bedrag over te maken naar

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. HP 152

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.
Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen: