Prnjavor, een onbekende stad in een onbekende Bosnische provincie met een onbekend gemeenteasiel.
En als het aan de beheerders en de autoriteiten ligt moet dat vooral zo blijven.

Hondenvangers gooien al jarenlang zonder pardon de doodsbange dieren in de vieze donkere kerkers van het lokale asiel. Een definitief eindstation.

Niemand die hen daarna nog zag, ze bestonden gewoon niet meer. Geen enkele zorg, zelfs geen voer of water tot ze vanzelf aan de ellende bezweken.

De enkeling die na een paar weken nog bewoog, werd alsnog bruut doodgeslagen.

Het gemeentebestuur en ook de bevolking was tevreden met de gang van zaken. Er liepen steeds minder zwerfhonden op straat.

De gruwelijkheden die plaatsvonden achter de gesloten deuren vond de ene helft niet belangrijk en de andere helft had er geen idee van. Uit het oog, uit het hart.

Maar 10 jaar geleden wilde één man wel weten wat zich achter die hoge muren afspeelde.

Bojan Veselica is zijn naam. Een dierenvriend pur sang!

Het immense leed wat hij daar aantrof was te gruwelijk voor woorden en sloeg letterlijk een gat in zijn hart. Hij ging naar de verantwoordelijke autoriteit en kreeg het voor elkaar om in het asiel te kunnen komen.

Nog dezelfde dag besloot hij geheel vrijwillig de zorg van de Prnjavor-honden op zijn jonge schouders te nemen. Zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn...

Na het harde werken in zijn normale job overdag, moet hij snel verschillende winkels langs om te vragen om oud brood en slachtafval. Dan door naar het asiel, waar hij alles vermengd in grote bakken. De honden hebben dan al de hele dag reikhalzend naar hem uitkeken...

Ze zijn inmiddels ongelooflijk aan hem gehecht en totaal van hem afhankelijk. Ze wachten niet alleen op eten maar ook op de aandacht die Bojan hen geeft.

Dat warme gevoel van gezien worden en ertoe doen heeft elk levend wezen net zo hard nodig als voer en water.

Hoe vermoeid Bojan elke avond ook is, hij verzorgt zijn dieren met alles wat hij heeft en hun dankbaarheid en aanhankelijkheid geven hem iedere dag weer opnieuw de energie en de motivatie om door te gaan.

Zijn karige loon voor zijn normale werk overdag, gaat voor het grootste deel naar de verzorging van de arme dieren.

Tot nu toe heeft Bojan de meeste dieren nog van een wisse dood kunnen redden. Maar het asiel is overvol.

Niet lang geleden waren er 700, maar nog dagelijks brengen de hondenvangers nieuwe honden binnen. Soms wel 10 per dag!

Het heeft geen zin om opgeknapte dieren weer los te laten, want de hondenvangers krijgen een paar euro per gevangen dier.

Ze worden dan weer linea recta teruggebracht, vaak in een slechtere conditie dan daarvoor, met vaak een kogel, of andere verwondingen door de klappen en brute werkwijze van de vangers.

Hoe kunnen we deze grote dierenheld laten zien dat we in Nederland en België begrijpen hoe moeilijk zijn leven is?

Hij is zo geweldig goed bezig! Behalve met het uitdelen van voer en zelfs eenvoudige medicijnen voor gewonde dieren.

Maar hij kan soms zelfs een hond bij een lokale dierenarts laten steriliseren. Om maar te voorkomen dat er pups in deze afschuwelijke dierengevangenis worden geboren.

Op dit moment is er ook nog steeds een schrijnend tekort aan hondenhokken.

Met als gevolg dat veel dieren gewoon in de ijskoude winternacht moeten verblijven. Dat kan ook niet anders met zo’n instroom van nieuwe dieren.

Bojan is een uniek persoon, met een groot dierenhart, maar hij lijdt onbeschrijflijk onder het enorme dierenleed dat hij iedere dag weer met eigen ogen moet aanzien....

Het moet verschrikkelijk deprimerend voor hem zijn om iedere maand tegen dezelfde problemen aan te lopen, wetende dat het nooit anders zal zijn, maar met ons allen kunnen we hem in ieder geval ondersteunen en zijn lasten wat verlichten.

Want als Bojan wil blijven vechten voor zijn dierbare honden, dan moeten we wel met hem meevechten!

Opgeven is gewoon geen optie!

In 2018 vroegen wij al eerder jullie aandacht voor dit hulpproject. Het is nu 5 jaar later en nog steeds is deze geweldige dierenheld dagelijks voor die dieren in dat vreselijke asiel zo goed mogelijk bezig.

Hoogste tijd voor weer een hart onder zijn riem! Niet alleen belangrijk om zijn grote rekeningen voor o.a. voer en dierenarts te kunnen betalen, maar ook moreel heel goed voor hemzelf dat hij weet dat er in Nederland en België vele dierenvrienden hem graag blijven ondersteunen. Hij verdient dat zó enorm!

Je kan doneren via een rechtstreekse bankoverschrijving:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. '172e Hulpactie-van-de-Maand'

en wij zorgen dat de donatie voor 100% en heel snel voor dit goede doel besteed zal worden.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Mede namens Bojan en zijn de dieren, alvast hartelijk dank!

That exact second when you stop the car and take the most fragile, sick, malnourished and scared little puppy, and you know that from that moment on he will never feel like that again. For me.....that moment is worth living for.

Precies dat éne moment dat je de auto stopt en de meest kwetsbare, zieke, ondervoede en angstige kleine pup oppakt en je weet dat hij zich vanaf dat moment nooit meer zo zal hoeven voelen.
Voor mij..... is dat moment waard om voor te leven.

Plaatjes vergroten als je erop klikt. (Niet op mobiel)

Dat zijn de woorden van Elena Vicol, uit Bacau, Roemenië, waarmee ze haar verhaal begint als we haar om informatie vragen. Ze is een van de vele rescuers in Roemenië en om haar te omschrijven zou ik superlatieven moeten gebruiken. Zij onderscheidt zich ook van de andere rescuers die wij kennen. Want nooit, maar dan ook nooit, doen wij of wie dan ook tevergeefs een beroep op haar! Het maakt niet uit van welk dodingsstation of uit welk deel van Roemenië de vraag komt, elk dier in nood is bij haar welkom. Altijd zal zij alles doen om weer een plekje te creëren in haar bomvolle shelter.

Sinds 2016 staat haar hele leven in het teken van dieren. En de weg die zij sindsdien heeft afgelegd om te komen tot waar zij nu is, was lang en moeilijk. Dit is haar verhaal.....

Ze werkte destijds in een bejaardenhuis in een dorp ver weg van de stad. Ze redt een, twee, drie honden en al snel wordt dit bekend in het hele dorp. Mensen brengen haar pups, afgedankte en gewonde honden, katten en kittens. De eerste paar dieren brengt ze onder in haar kantoor en neemt ze mee als therapie voor de oudjes die hier zichtbaar van genieten. Maar na een jaar heeft ze een tuin vol dieren en hier bouwt ze dan ook haar eerste opvang.

Maar dan gebeurt er iets ongelofelijks. Diezelfde mensen die haar eerst honden en katten brachten, keren zich opeens tégen haar. Elena en haar dieren worden nu gehaat. Ze worden het slachtoffer van vergiftigingen en allerlei pesterijen die uiteindelijk leiden tot het vertrek van Elena met alle beestjes. De dorpelingen hebben gewonnen en hebben haar verdreven! Elena moet helemaal opnieuw beginnen.

Op eigen kracht, met hulp van haar moeder, bankleningen en vooral heel hard werken bouwt ze uiteindelijk een nieuwe opvang op de plaats waar ooit haar grootouders woonden. Dat dorp is tientallen jaren geleden door iedereen verlaten vanwege het grote aantal aardverschuivingen die daar hebben plaatsgevonden. Rust en ruimte voor haar en haar steeds maar groeiende groep dieren.

Nu zorgt zij hier in een groene oase voor inmiddels 400 dieren. Moeders met pups, achtergelaten kittens, schapen en geiten, konijntjes, gehandicapte dieren, angstige en aanhankelijke, misbruikte en ongewenste. Van de straat, uit verschillende dodingsasielen, op aanvraag van mensen of zelfs van de politie. Allemaal vinden ze hier een plek. Altijd antwoordt ze met dezelfde woorden en zonder er over na te hoeven denken: “he/she is welcome dear”!

Zo vind ook Kido bij haar een plaats. Kido is het slachtoffer van een misselijkmakende weddenschap tussen twee dronken mannen waarbij zijn beide voorpoten gedeeltelijk worden afgesneden. Omstanders waarschuwen de politie en deze brengt Kido naar de dichtstbijzijnde dierenarts. Deze vraagt de mannen om contact op te nemen met Elena Vicol, in de wetenschap dat zij alles zal doen om deze gruwelijk mishandelde hond te helpen. Natuurlijk, Kido is welkom!! Na een paar nachten in de kliniek verhuist hij naar de opvang van Elena en Bogdan – intussen haar man - waar hij verder verzorgd zal worden door de moeder van Elena.

Elena’s liefde voor dieren is grenzeloos. En haar strijd tegen het onrecht wat deze dieren in haar land wordt aangedaan gaat onverminderd door. Maar de grootste strijd die zij voert vindt plaats in haarzelf. Haar innerlijk gevecht tussen wat zij wíl doen en wat zij kán doen.

Wat zou het fantastisch zijn om die strijd te kunnen verzachten. Al is het maar tijdelijk. Het zou haar even rust geven in deze vreselijk moeilijke tijd, waarin het aantal noodlijdende dieren explosief groeit en de donaties steeds minder worden. Samen kunnen we er voor zorgen dat al deze dieren krijgen waar ze recht op hebben en wat ze verdienen. Heel gewoon een leven zonder angst en pijn, toch?

Zoals Elena haar verhaal afsluit met de volgende ontroerende woorden : “Dogs in Romania deserve more .....not only crumbs of happiness but the entire pie. I know many years will pass until their rights will be respected, but I’m here to fight for them until then!

Honden in Roemenië verdienen zoveel meer....niet alleen de kruimels van geluk maar de hele taart!

Ik weet dat er vele jaren voorbij zullen gaan voordat hun rechten gerespecteerd worden. Tot die tijd ben ik hier om voor hen te vechten!

Dank daarvoor, lieve Elena.

https://www.facebook.com/vicol.elena.5

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 171’

En wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Jullie, wij en nog veel meer mensen weten het, maar toch kunnen we het niet genoeg zeggen en benadrukken. Sterilisatie is de beste en de enige humane oplossing voor het zwerfdierenprobleem. Wereldwijd!

Dr. Patricia Paraschiv, dierenarts en vicepresident van het educatie- en sterilisatieteam van Asociatia Pro Animals in Roemenië, is diezelfde mening toegedaan. Niet alleen de dieren op straat of in de publieke asielen, maar júíst de dieren met een eigenaar. Op het platteland gaat men nooit naar een dierenarts – die zijn dan ook met een lantaarntje te zoeken - en er worden daarom ook zelden of nooit huisdieren gesteriliseerd. Dat is waarom een mobiele kliniek zo belangrijk is. Daarmee trekken ze door de provincie Gorj en alle andere provincies waar ze welkom zijn. In elk dorp wordt er een sterilisatiecampagne georganiseerd… Elke dag, elke week, elke maand zijn ze onderweg ...sinds 2012.

Plaatjes vergroten als je erop klikt. (Niet op mobiel)

Gorj was één van de eerste provincies die deze campagnes toestond in verschillende gebieden en één van de weinige provincies in Roemenië waar het rijdende ziekenhuisje in bijna alle steden en plattelandsdorpen mag werken.

Het kost ontzettend veel tijd om een sterilisatiecampagne voor te bereiden. Burgemeesters moeten worden overgehaald deze campagnes te accepteren en er hun medewerking aan te verlenen in plaats van de honden te laten doden.

Informatie over de komende campagnes moeten worden voorbereid, aanplakbiljetten moeten worden gedrukt en opgehangen en er moet natuurlijk gezorgd worden voor de broodnodige financiële ondersteuning!

Dit laatste is altijd de grootste en moeilijkste opgave. Maar ook het overhalen van de burgemeesters valt niet altijd mee, sterilisatiecampagnes hebben tijd nodig voordat je daar de resultaten van ziet. Helaas hebben veel burgemeesters dat geduld niet en willen het probleem liefst morgen al opgelost hebben. Vaak kiezen ze daarom liever voor de dood dan voor het leven. ☹

Maar als je de uiteindelijke resultaten ziet, is het alle moeite waard!!

Zolang het weer het toelaat, blijft de mobiele kliniek actief en rijdt van dorp tot dorp. Zodra de echte kou begint kan er alleen nog maar gesteriliseerd worden in de dierenkliniek in Targu Jiu.

Vóór die tijd wil Patricia nog graag vele sterilisaties uitvoeren, maar hiervoor heeft ze onze en jullie hulp hard nodig. Hoe meer mensen er op de gratis sterilisatie dagen afkomen, hoe meer geld er nodig is. Maar ook; hoe succesvoller de campagnes zijn.

En de mensen komen, steeds meer en meer ... Op alle mogelijke manieren, in de meest uiteenlopende vervoersmiddelen en de dieren ”verpakt” op uiteenlopende manieren, zie de foto’s.

Steeds vaker begrijpen ook deze mensen dat sterilisatie de beste oplossing is.

Kunnen wij er samen voor zorgen dat dr. Patricia en haar team de overige maanden van dit jaar, tot de kou invalt, dóór kan gaan met alle geplande campagnes? Zodat niet alleen de zwerfhonden- en katten op straat, maar ook de dieren mèt een eigenaar en de dieren in de shelters geholpen kunnen worden.

Hoe mooi zou het zijn als mede door jullie hulp er duizenden puppy’s en kittens minder geboren gaan worden! Puppy's en kittens die anders een ellendig leven of een wisse dood tegemoet gaan ...

Facebook pagina

Wij sluiten ons aan bij de woorden van Patricia :

I strongly believe that spay, microchipping, education and information campaigns are the most important weapons to fight animal abandons and killing. It is the best way to solve the stray problem!

Ik ben ervan overtuigd dat sterilisaties, chippen, educatie en informatiecampagnes de belangrijkste wapens zijn om het achterlaten en doden van dieren tegen te gaan. Het is de beste manier om het zwerfdierenprobleem op te lossen.

Zullen we ervoor gaan??

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 111’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Zoveel volgers op Facebook, zoveel zelfverklaarde èchte dierenvrienden … Ik zie hen voorbij komen, maar het lijkt wel of ik voor hen onzichtbaar ben. Ik met mijn bijna 400 honden, wij worden geen van allen gezien.

Zo beziet Laura Calugaru de wereld vanuit haar shelter in Roemenië. Misschien dat de mensen buiten de shelter háár wereld mooier wanen dan het is?

Maar Laura werkt 24/7 met maar 2 vrijwilligers die wèl op tijd klaar willen zijn. Laura heeft die keuze niet.

Veel groter nog zijn de zorgen of ze alle dieren vandaag wel eten kan geven. En morgen … en overmorgen … Het gebrek aan donaties bezorgt haar en eigenlijk elke dierenhelper constant nachtmerries.

Plaatjes vergroten als je erop klikt. (Niet op mobiel)

En op sommige momenten voelt Laura zich letterlijk ziek. Zoals pas, toen er ‘mensen’ 9 pupjes over haar 2 meter (!) hoge hek smeten. Zonder genade of schaamte. Dat frustreert haar enorm:

“is een sterilisatie te duur voor je? Over een half jaar is je hond weer zwanger en gooi je haar kindertjes weer achteloos weg. Gooi ze dan niet over het hek maar kom naar de poort en geef ze netjes aan mij.

Of nog beter: kom met je hond en ik zal haar steriliseren want het is ook in míjn voordeel als ik dat doe. Nu heb ik 9 pups die elk 3 keer gevaccineerd moeten worden. Ik heb de kosten van ontwormen, microchips, eten en -als ze niet geadopteerd worden - ook weer sterilisaties en nog meer eten …”

Voor eenieder die nu denkt: ‘dan moet je niet zoveel dieren nemen’ het volgende. Recuers – de naam zegt het al: redders - ‘nemen’ geen dieren, ze rèdden ze.

Want ook al worden er geen dieren over het hek gesmeten dan redt Laura, als ze ook maar éventjes kan, dieren uit het openbare gemeenteasiel.

Als je nog nooit in zo’n gemeenteasiel bent geweest, heb je geen idee wat zich daar afspeelt. Daar kun je vandaag heen gaan (als je een sterke maag hebt) en dan over 2 of 3 weken nóg een keer om te kijken of je er nog één dezelfde vindt. Tientallen honden per week verdwijnen. Ze worden allemaal geëuthanaseerd.

Ze worden door de bewakers uit de kennels gehaald en lopen braaf mee. Hoopvol zwaaiend met hun staart lopen ze hun dood tegemoet.

En nee, vertel het de arme dieren alsjeblieft niet van tevoren maar een spuitje vindt men daar zonde van het geld …

De zwerfhonden rond Hunedoara hebben 3 opties. Het asiel van Laura, de straat of het gemeenteasiel. Dat laatste asiel biedt het dier 2 weken de kans op adoptie, anders wacht de dood. De straat biedt een dier slechts pijn en lijden. En de shelter van Laura is verre van perfect, maar biedt in elk geval een redelijk leven. Voor meer dan 1000 geluksvogels in de afgelopen jaren. Helaas kunnen de dieren niet zelf kiezen …

Het uitzoeken in het dodingsstation wie er mee mag, is elke keer weer een kwelling. Welke kies je, HOE kies je? Alle hondenogen zijn gericht op jóú! Ze blaffen om het hardst: “neem mij … neem mij …”

Welke je ook kiest, het voelt zo oneerlijk tegenover de anderen. Je loopt dus niet met een tevreden gevoel de poort uit, omdat je er een paar hebt kunnen redden. Nee, je loopt de poort uit met een steen in je maag en een enorm schuldgevoel. Je hebt er zoveel NIET kunnen redden en al die koppies blijven je bij. Dagen, weken, sommige jarenlang …

Alle honden zijn voor Laura gelijk, ze kiest ze dan ook niet voor het uiterlijk.

Want geen dier verdient het om te sterven zonder ook maar de geringste kans op geluk.

Zonder hulp en donaties kon Laura dit maal slechts 5 honden redden ☹

Met onze hulp kunnen het er méér worden.

Helaas zal het niet voor allemaal een happy end geven, maar hé, jij zal nèt één van die gelukkigen zijn

En dan is het project geschreven. Rest ons nog om leuke, lieve of emotionele foto’s erbij te zoeken. En dan … gebeurt er midden juli dit: zware stormen en hoosbuien rukken de daken van de kennels. De honden zijn doodsbang, Laura misschien nog het meest. Nu het noodweer voorbij is zitten de dieren zonder enige beschutting in temperaturen van boven de 40 graden. In september komen de slagregens van de herfst er weer aan. Laura probeert zich te herpakken. Het dak is onherstelbaar beschadigd. Bekijk de ravage op haarFacebook: https://www.facebook.com/laura.calugaru.5

Er móét een nieuw dak komen, liefst zo snel mogelijk. Maar … geld is er niet. Zelfs het weinige voer dat er nog was is vernietigd. Hoeveel ellende en tegenslag kan een mens aan? Help alsjeblieft weer mee.

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 170’

En wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Marlie Timmermans is de oprichtster van stichting Project Street Dogs Thailand. Misschien kennen jullie haar foto van onze boekjes en websites waarop ze het snoetje van een klein Thais hondje verzorgt.

De Thaise cultuur is helemaal anders dan de westerse cultuur. Voor onze begrippen is het een totaal andere wereld. En wat wij - denken te - weten van het Boeddhisme heeft voornamelijk te maken met liefde. Liefde in volle overtuiging voor alle levende wezens op aarde, mensen èn dieren.

Maar ook in Thailand wordt nog weleens op een verkeerde manier met dieren omgegaan. Zo wisten de medewerkers van Project Street Dogs wel dat er bij een bepaalde tempel een kattenkolonie was gehuisvest.

Dat die katten en katjes werden verzorgd door de nonnen aldaar. Onlangs ging men er eens kijken en tot grote schrik bleken de dieren helemaal niet zo goed verzorgd te worden als werd verondersteld.

Plaatjes vergroten als je erop klikt. (Niet op mobiel)

Ruim 64 katjes leven bij deze tempel onder zeer barre omstandigheden. Ze zitten in kleine en vieze kooitjes en hebben nauwelijks enige beschutting tegen de brandende zon, de regen en de wind.

Bij nader onderzoek bleken er veel zieke en zelfs stervende katjes in die nare kooitjes opgesloten te zitten.

En nooit waren ze medisch onderzocht, zelfs niet gesteriliseerd! Geen leuk bericht en geen leuk gezicht …

Het viel de vrijwilligers niet mee om meteen medewerking van de nonnen te krijgen. Zij hebben echt moeten soebatten om de dieren te mogen helpen.

Maar uiteindelijk konden ze beginnen met eerst alle beestjes te laten onderzoeken.

14 van hen blijken het FELV-virus te hebben en er werden ook verschillende andere aandoeningen geconstateerd. Momenteel krijgen ze hulp op locatie, de medicijnen die ze nodig hebben maar ook een infuus bijvoorbeeld.

Gelukkig was een flink deel wel gezond. Die moeten binnenkort nog wel allemaal gesteriliseerd of gecastreerd worden. Dan hoeven ze niet meer apart in kooien opgesloten te worden. Dat moet voor die katjes ronduit afschuwelijk zijn.

Marlie wil graag voor de diertjes een deugdelijke grote ren maken. Met diverse gedeeltes voor quarantaine en een stuk speciaal voor de FELV-patiëntjes.

Inmiddels wordt er al flink aan gewerkt. De bedoeling is dat de katten zo snel mogelijk ‘vrij’ kunnen zijn. Een lieve Thaise dierenvriend heeft beloofd het dak te schenken!

De vraag van Marlie is natuurlijk: kan Dierennood ons helpen?

Voor het bouwen van de ren is ‘maar’ 1500 euro nodig.

De medische kant, inclusief alle sterilisaties, kost nog beduidend meer.

Wij hebben al ‘ja’ gezegd, overtuigd als we zijn dat jullie de katjes een beter leven gunnen.

De vrijwilligers van Project Street Dogs zullen vanaf nu elke maand of vaker deze katten gaan bezoeken om te kijken of alles goed gaat. Ook weten de nonnen nu dat ze een vrijwilliger op locatie kunnen bellen als er een katje ziek is en dat het diertje dan direct opgehaald zal worden.

Volg de ontwikkelingen op: https://www.facebook.com/ProjectStreetDogsThailand
 

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Klein Project 108’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Werkpaarden en -ezeltjes zijn de meest mishandelde en misbruikte dieren in de wereld …

Deze dieren hebben een heel hard bestaan. In hun dagelijkse leven is er weinig mededogen. De dieren worden al jong ingezet voor – veel te – zwaar werk. Er worden lasten op hun rug gelegd waardoor ze haast door de poten zakken of ze moeten karren voorttrekken die overbeladen zijn.

Voeg daarbij de hoge werkdruk zonder rustmomenten, de zweepslagen en de uren in de brandende zon zonder voldoende eten of drinken en je kunt je voorstellen dat de dieren er regelmatig letterlijk bij neervallen. Er is weinig empathie voor de harde werkers, ze worden slechts gezien als werktuig.

Plaatjes vergroten als je erop klikt. (Niet op mobiel)

Als dat werken dan niet meer lukt worden ze aan hun lot overgelaten om te sterven op de vuilnisbelt, in een greppel langs de weg of gewoon op straat. En dan kun je gerust spreken van zwerfpaarden en zwerfezeltjes …

Het Australische echtpaar Jill en Warren Barton zijn fervente paardenliefhebbers en wilden meer dan 10 jaar geleden graag iets goeds gaan doen voor paarden in nood. Zo kwamen zij terecht in Egypte waar ze vrijwilligerswerk gingen verrichten in een paardenopvang aldaar.

Alles wat ze dachten te weten over dierenleed werd volkomen teniet gedaan door het zien van het onbeschrijfelijke leed met eigen ogen.

Terug in Australië kregen ze de verschrikkelijke omstandigheden maar niet uit hun hoofd. En zodoende verruilden ze hun, destijds luxe, bestaan om zich volledig te gaan wijden aan het helpen van paarden en ezels.

Zij hebben in Giza, vanuit het niets, een zelfstandig opererende dierenkliniek en -opvang opgericht die zich richt op de lokale werkdieren in Cairo en omgeving. Ze werken met vrijwilligers en zijn dat eigenlijk zelf ook.

Ze ontfermen zich over zieke en gewonde, mishandelde en zwáár verwaarloosde paarden en ezels. Ze behandelen hen en geven voorlichting aan de eigenaren zodat de dieren hopelijk een betere toekomst tegemoet gaan.

Tenslotte is de bevolking arm en hebben ze zelf de dieren hard nodig om wat inkomsten te garanderen. Het is in hun eigen belang om de dieren meer te ontzien en langer gezond te houden.

Egypt Equine Aid (EEA) werkt samen met dierenartsen uit meer ontwikkelde landen die ook tot taak hebben om Egyptische dierenartsen op te leiden en bij te scholen, de kennis van Egyptische dierenartsen is doorgaans niet zo best. Vaak werken ze bijvoorbeeld met vuile naalden waardoor de dieren tetanus oplopen.

In Egypte alleen al zijn naar schatting 3 miljoen (!) paarden en ezels die worden gebruikt voor transport, (land)bouw en toerisme. Ja, zelfs in de toeristensector moet er nog een hoop verbeteren. Zolang toeristen gebruik blijven maken van paarden en ezelritjes in en om de piramides zal het werk van EEA hard nodig blijven. Onder het kleurige zadel is de rug vaak helemaal rauw en onder die vrolijke neusband is de huid vaak diep ingekerfd.

De meeste mensen in Egypte geloven dat dieren geen pijn lijden. Onvoorstelbaar toch? Zolang het dier nog enigszins kan staan en lopen moeten ze doorgaan. Desnoods met slaag en afstraffing.

Nog een ander en even hardnekkig probleem waar het team vaak mee te maken krijgt, is het bijgeloof en de culturele tradities in de samenleving. Zo wordt bijvoorbeeld om het kwaad te weren een roestige spijker in de huid gestoken of stukken touw door de huid heen getrokken. Wonden, opzettelijk toegebracht door brandmerken of sneden in de huid worden geacht ziektes te genezen … Je zou toch zeggen dat ze in de loop der tijd hebben geleerd dat de wonden alleen maar gaan ontsteken en dat er nog nooit een dier beter van is geworden … maar nee, er wordt niet van geleerd blijkbaar.

Educatie en voorlichting over hun werkdieren is dan ook hard nodig om de band tussen mens en dier te verbeteren. De onvermoeibare vrijwilligers van EEA doen al het mogelijke om enige verbetering te bewerkstelligen.

In al die jaren hebben ze inmiddels duizenden paarden en ezels kunnen helpen.

Gemiddeld zo’n 75 (!) dieren per dag. De lokale bevolking weet hen steeds beter te vinden en komen soms na dagenlang lopen met een gewond dier, vaak staand of liggend op een kar, naar de kliniek. De meest voorkomende problemen die de artsen en vrijwilligers tegenkomen zijn: ondervoeding, uitdroging, maag-darm problemen door slechte voeding, uitputting, tetanus infecties, open wonden, huidaandoeningen, hoefaandoeningen en gebroken ledematen. Een lange lijst … We hadden moeite om foto’s bij het project te vinden die niet al te erg zouden shockeren. Er moeten dagelijks dieren worden ingeslapen die in zo’n slechte toestand binnenkomen dat ze niet meer te redden zijn, euthanasie is dan nog de enige optie nadat ze, indien mogelijk, nog hebben kunnen genieten van een lekkere maaltijd en rust en liefde.

Naast de kliniek bevindt zich ook nog een opvang. Voor sommige paarden en ezels betekent dat nog een fijne, rustige oude dag. Het is ze zó gegund!

Verder deelt de EEA benodigdheden voor de verzorging uit, zoals goed passende halsters, zachte neusbanden, vliegenmaskers, paardendekens en zadeldekens om de kans op verwonding te voorkomen. En geven ze extra trainingen aan Egyptische dierenartsen en studenten diergeneeskunde en verzorgers.

Is het nog nodig om te vermelden dat de kliniek kampt met geldtekort en alleen drijft op donaties?

Het is hemeltergend wat daar gaande is maar men verricht fantastisch werk onder zeer moeilijke omstandigheden en ze hebben al zóveel kunnen bereiken in de laatste jaren.

Heel erg knap in een land als Egypte.

Het echtpaar wordt dan ook omschreven als zeer bekwaam, zeer liefdevol en zeer gemotiveerd.

Maar het is een lange weg naar betere leefomstandigheden voor de dieren en iedere dag is de hulp broodnodig.

Er kan nog maar een beperkt aantal dieren worden geholpen maar zoveel meer werkpaarden en -ezeltjes hebben hulp nodig. Van ons!

Egypt Equine Aid betrekt via sociale media donateurs en volgers dagelijks bij hun werk en de ontwikkelingen. Zo kun je hun fantastische werk zelf zien via hun Facebook en Website

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 168’

En wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Opnieuw een rescuer in grote nood in Roemenië.

Met enige regelmaat laten dierenhelpers in de Oostbloklanden ons weten dat ze zich schamen voor de mentaliteit in hun land. Aan de ene kant is het wrang als mensen zo over hun vaderland praten maar aan de andere kant weten wij maar al te goed hoe moeilijk het de mensen wordt gemaakt die wel een hart voor dieren hebben.

Neem nou Elena Surubariu. In Barbosi, Vaslui. Ze heeft een maandsalaris van 600 euro en 270 honden, waarvan 170 pups!!! Die dus nu óók allemaal groter worden, drie keer moeten worden gevaccineerd en ontwormd, dan allemaal moeten worden gesteriliseerd.. en uiteindelijk is er weinig kans dat ze worden geadopteerd omdat ‘ze al te oud zijn geworden …’

En dan lezen we op haar Facebook de noodkreet: Help ons met eten voor de pups met Parvo, er is over 2 dagen niets meer, geen wasmiddelen, geen voedsel voor zieken, ouderen, help ons, alsjeblieft, het is koud en het sneeuwt, ze hebben vuur en voedsel nodig, alsjeblieft … Het snijdt je door de ziel … toch?

Wat zouden wij graag ter afwisseling eens een vrolijk project kunnen schrijven. Zo één die jullie en ons een blij gevoel geeft.

Maar nee, een groot deel van de huisdiereigenaren in Roemenië ziet het nut van sterilisatie niet in of men geeft hun geld liever aan iets anders uit. En dus groeit de populatie zwerfdieren almaar verder, vooral in het voorjaar.

Elena staat er helemaal alleen voor. Haar enige geluk is de hulp van een bevriende dierenarts, Dr. Catalin Gramada. Die vaak voor een klein prijsje haar dieren behandelt.

Die heeft haar pas nog geholpen toen er heel veel pups met de gevaarlijke ziekte Parvo bij haar binnenkwamen. In totaal bijna 100 zieke diertjes! Een bizar aantal! Een groot deel van de kleintjes kon worden gered dankzij die dr. Catalin maar de rekening van 870 euro staat nog open...

Overigens, er zit geen dierenarts in haar eigen kleine dorp. Steeds weer moet Elena een heel eind reizen.

En stel je eens voor, Parvo is een besmettelijke ziekte. Al die zieke pups hebben in haar huis gebivakkeerd om te voorkomen dat er nog meer dieren besmet zouden raken.

Daarnaast heeft ze het hele jaar door ook diegene die nooit voor adoptie in aanmerking zullen komen in en rond haar huis. Degene met een chronische ziekte, bv. lever- of nierfalen. Adoptanten schrikken van de prijs van het benodigde dieetvoer. Ook al weet men dat een hond met aangepast voer toch ‘gezond’ oud kan worden. En dat duurdere voer zal Elena óók moeten aanschaffen. Ze heeft geen keus. Dan zijn er nog de blinde of juist dove honden, de gehandicapte … En natuurlijk de grotere honden en de zogenaamde ‘minder mooie’. Kom nou mensen, elk dier heeft iets leuks als je maar goed kijkt. Leuke oortjes, lieve ogen, een grappig loopje … Kijk eens verder dan je neus lang is!

Maar toch, het zou al een feestje voor Elena zijn als er een paar van de schattige – inmiddels kerngezonde – pupjes een thuis zouden vinden. Er staan er een aantal op haar Facebook met het bijschrift: ‘I need love and a home. Please adopt me’.

Elena doet ontzettend haar best, dat horen wij evengoed van de mensen die haar goed kennen. Ze klaagt nooit (hoe zou ze daar tijd voor moeten vinden?) en is het gelukkigst als de verblijven een grote beurt hebben gehad en de dieren van eten en hun medicijnen zijn voorzien.

Dan probeert ze voor heel even te vergeten dat het nog onzeker is of ze vólgende week nog wel voer heeft. Donaties zijn schaars en zelden genoeg. Ze heeft een tijdlang alle hondendekjes en dekens op de hand moeten wassen. Op haar knieën met koud water. Pas onlangs heeft ze met geleend(!) geld een kleine wasmachine gekocht.

Elena leeft echt onder primitieve omstandigheden en haar eigen lichaam laat het helaas regelmatig afweten. We maken ons werkelijk zorgen om haar …

De kwaliteit van de foto’s is niet optimaal. Elena’s huisje is oud en donker en zo is het ook gesteld met haar mobieltje …

Zelf vertelt ze dat ze gewoon niet anders kan; de dieren kunnen vaak niet voor zichzelf zorgen, ze kunnen ons ook niets vragen. “Ik hou ontzettend van ze om hun trouw, loyaliteit, zuiverheid en integriteit. Dat is ook wat ik van hen terug ontvang. Al die dieren die in zakken over het hek zijn gesmeten, die ik bebloed, overreden of ziek gevonden heb, de oude blinde en dove hond die aan het eind van zijn leven op straat werd gezet, de kleine pup die met een vork gemarteld werd en die 8 hechtingen bij de dierenarts nodig had … al die dieren … tot mijn laatste snik zal ik van ze houden.”

Wat zouden wij graag zo’n mooi mens een hart onder de riem steken. Eénmalig, we weten het. Maar éénmalig een met liefde gegeven donatie van ons zal haar misschien voldoende kracht geven om weer een tijdlang voort te kunnen…
Ten bate van al die dieren die wij vanuit Nederland maar op één manier kunnen helpen. Door hen een donatie te gunnen.

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 167’

En wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen: